Algemeen
Man geeft 70.000 euro uit aan tattoos over hele lichaam en oogbollen
Neem een redelijk grote groep mensen en de kans is groot dat je er een vindt die zijn lichaam op de een of andere manier heeft aangepast.
Ik bedoel niet iets drastisch – we hebben het hier niet over het verwijderen van ledematen of het splitsen van tongen – maar eerder dat de persoon in kwestie misschien heeft besloten om een liberale benadering te volgen met piercings of tatoeages.
Mijn punt is dat mensen hun uiterlijk aanpassen om de creativiteit die ze van binnen hebben te weerspiegelen niets nieuws is. Mensen kunnen experimenteren met lichaamskunst, de kleur van hun haar veranderen, een radicale verandering ondergaan met betrekking tot hun garderobe en modekeuzes… je snapt het wel.
Maar zo ver gaan dat je jezelf bijna onherkenbaar maakt, is niet het gebruikelijke pad dat mensen bewandelen, wat het des te opvallender maakt wanneer iemand dat wel doet.
Quest Gulliford, uit Las Vegas, Nevada, begon naar verluidt zijn reis van lichaamsaanpassing terug in 2009. Sindsdien heeft hij een duizelingwekkende $70.000 uitgegeven aan ontelbare tatoeages en procedures gericht op het veranderen van zijn uiterlijk.
Vandaag de dag is hij nauwelijks nog te herkennen als de man die hij ooit was… en zijn pre-radicale tatoeagefoto’s zijn echt iets bijzonders.
@questg.tv WE DID IT YALL! We finnally got @ QuestG.TV Verified on T!KT0K. I’m BEYOND GRATEFUL for every single one of yall as INDIVIDUALS. I couldn’t have even gotten close without attracting such beautiful souls like yourselves. So, THANK YOU 🫵 I love you🫵 & YOU 🫵 are amazing. Let’s get to a million now 🙂 see you over there on live #fyp ♬ CLOUD 333 – Bvtter
Volgens Quest zelf waren zijn eerste tatoeages ter nagedachtenis aan de strijd tegen H0dgkin-lymf00m die hij overleefde toen hij in de zevende klas zat. Met dat doel tatoeëerde hij zichzelf met de woorden “God Eerst” en een kruis aan de linkerkant van zijn borst. Later voegde hij een paars k@nkerrlint toe.
@questg.tv Replying to @Ronnoc_nesnej my Tattoo Progession. What year should i post next for you all to see? #fyp @Quest Gulliford ♬ i like the way you kiss me – Artemas
Hij wist het destijds misschien niet, maar het was het startpunt van een reis die Quest naar virale roem en socialemediasterrendom zou leiden. Vandaag de dag heeft hij meer dan 1 miljoen volgers op TikTok en meer dan 250.000 op Instagram.
“Ik had een grote lymfeklier die groeide… Ik dacht er niets van,” zei hij, volgens de Daily Mail. “Het was ongeveer zes maanden chem0therapie. Ik voelde me daarna een soort supermens.”
Wat volgde op die eerste tatoeages was een hele catalogus van kunstwerken die zijn hele lichaam beslaan. Hij liet zelfs een tatoeëerder een naald in alle kanten van zijn oogbollen steken om ze zwart te maken.
“Het kostte me op de dag zelf veel tijd, nadat ik de winkel in Houston, Texas binnenliep, om mezelf überhaupt zover te krijgen om het te laten doen,” zei hij, volgens de Mail.
“Het is niet echt zoals een tatoeage op je huid, het is meer een injectie of aanpassing.” Quest is nu misschien bedekt met honderden tatoeages, maar hij heeft onlangs een aantal foto’s geüpload die zijn avontuur vanaf zijn vroegste begin documenteren, waarbij hij zijn ontwikkeling laat zien gedurende de tien jaar tussen 2009 en 2019.
Wat vind je van Quest’s tatoeages? Zou je je ooit kunnen voorstellen om een ‘oogbaltatoeage’ te laten doen? Laat het ons weten in de reacties.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.