Algemeen
Brief uitgelekt: ”Joost Klein mag niet naar Eurovisie Songfestival”
Als het aan ongeveer 250 mensen met hoofdzakelijk een moslimachtergrond ligt, zal Joost Klein niet afreizen naar het Eurovisiesongfestival in Zweden.
Deze groep heeft een brief geschreven en voert campagne voor een boycot van het evenement vanwege de oorlog in Gaza en de deelname van Israël.
In de brief wordt gesteld: “Terwijl de voorbereidingen voor het Eurovisiefestival in volle gang zijn, voert Israël een genocide uit op 2,3 miljoen Palestijnen, die al 17 jaar opgesloten zijn in Gaza.
Ze worden moedwillig uitgehongerd en alle grenzen worden gesloten.” Onder de ondertekenaars bevinden zich Najib Amhali, Ramsey Nasr, Walid Benmbarek, Jerry Afriyie en Tofik Dibi.
Ze verwijzen naar het nummer “Europapa”, waarin Joost Klein’s vader wordt geciteerd met de zin: “Het is een wereld zonder grenzen”.
De briefschrijvers betogen dat de utopie van Joost’s vader niet
geldt voor Palestijnen en vragen Joost “met klem” om zijn deelname
te heroverwegen.
Het protest tegen de deelname van Joost Klein zal aanstaande zaterdag plaatsvinden.
De pro-Palestijnse organisaties BDS Nederland en de Rotterdam Palestina Coalitie zullen demonstreren bij Eurovision in Concert in AFAS Live, waar 30 van de 37 landen zullen optreden.
De demonstratie staat gepland van 16:30 tot 19:30 uur op het plein tussen AFAS Live en de ArenA van Ajax.
Ondanks het protest doet het nummer “Europapa” het goed bij de bookmakers. Op dit moment staat Joost op de vijfde plaats en wordt zijn winkans geschat op 8 procent.
De grootste concurrenten van Joost zijn Zwitserland, Kroatië en
Italië, met respectievelijk 25, 16 en 13 procent kans volgens de
bookmakers.
Paragnost Liesbeth van Dijk voorspelde eerder dat Joost derde zal worden en suggereerde dat hij zal optreden met blauwe wezens; de Smurfen.
Het protest tegen Joost Klein’s deelname aan het Eurovisiesongfestival is een uitdrukking van de groeiende bezorgdheid en verontwaardiging over de situatie in Gaza en de rol van Israël daarin.
Het is een onderwerp dat veel emoties losmaakt en waarover de meningen sterk verdeeld zijn.
Aan de ene kant zijn er mensen die vinden dat artiesten een
platform moeten gebruiken om aandacht te vragen voor ernstige
mensenrechtenschendingen en internationale conflicten.
Ze geloven dat deelname aan een evenement zoals het Eurovisiesongfestival legitimiteit geeft aan regimes die betrokken zijn bij onderdrukking en gew*ld.
BN'ers verzoeken Joost Klein 'met klem': doe niet mee aan Eurovisie https://t.co/zlppXX4hHC
— Hart van Nederland (@HartvNL) April 12, 2024
Aan de andere kant zijn er ook mensen die vinden dat muziek en entertainment los moeten staan van politiek.
Ze stellen dat artiesten het recht hebben om deel te nemen aan evenementen zonder daarvoor gestraft te worden of onder druk te worden gezet.
Joost Klein zelf heeft nog niet gereageerd op de oproep tot
boycot. Het is mogelijk dat hij ervoor kiest om zijn deelname voort
te zetten, ondanks het protest.
Wat zijn beslissing ook zal zijn, het zal ongetwijfeld blijven leiden tot discussie en debat over de rol van artiesten in politieke kwesties en de vraag of entertainment los kan staan van de realiteit van wereldwijde conflicten.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.