Algemeen
Jet de Nijs deelt triest bericht: ”Hetgeen waarvan je weet dat komen gaat”
De gezondheidstoestand van Rob de Nijs is volgens zijn vrouw, Jet, in vergelijking met zo’n zes maanden geleden ‘stabiel’.
Ondanks deze stabiliteit leeft Jet echter elke ochtend in angst. In een interview met De Telegraaf vertelt ze waarom deze angst haar dagelijks bezighoudt.
Zoals eerder uitgebreid is bericht, lijdt Rob de Nijs aan de z!ekte van Parkinson. Vorig jaar werd hij met spoed naar het z!ekenhuis gebracht vanwege ademhalingsproblemen en longembolieën, wat bijna fataal werd.
Nu, iets meer dan vier maanden later, verblijft hij weer thuis. Jet deelt mee dat de z!ekte gestaag vordert en dat Rob nu de hele dag door verzorging nodig heeft.
Deze situatie veroorzaakt bij Jet een voortdurende angst. “Ik ben bang voor wat ik weet dat komen gaat.
Elke ochtend als ik wakker word, kijk ik naast me om te zien of hij nog leeft. Of zijn borstkas nog op en neer beweegt.”
Gedurende de dag blijft Jet regelmatig controleren of Rob nog in leven is. “Dan kijk ik vanuit de keuken naar Rob in zijn rolstoel en denk ik: wat zit hij er vreemd bij.
Na een paar stappen zie ik hem ademen, maar dat is toch wel heel erg confronterend. Maar hij ademt nog!”
Hoewel Rob door zijn z!ekte niet meer zo mobiel is als voorheen,
geniet hij nog steeds van bepaalde activiteiten.
Hij was bijvoorbeeld dol op lezen, maar dat is nu niet meer mogelijk. Wel kijkt hij dagelijks naar documentaires, waar hij volgens Jet erg van geniet.
Een belangrijke reden waarom Rob ondanks zijn z!ekte nog steeds vasthoudt aan het leven, is hun zoontje Julius, die volgens Jet ‘elke ochtend zijn armpjes om hem heen slaat’.
De situatie van Rob de Nijs is een aangrijpend verhaal dat laat zien hoe een ernstige z!ekte niet alleen de persoon zelf, maar ook zijn naasten diep beïnvloedt.
Jet’s voortdurende angst en zorgen weerspiegelen de moeilijke realiteit van het omgaan met de z!ekte van een geliefde.
Het gezin blijft echter vastberaden om samen door te gaan, met de liefde en steun van elkaar als hun belangrijkste krachtbron.
Hun verhaal is een herinnering aan de waarde van liefde, hoop en veerkracht in moeilijke tijden.
Terwijl de gezondheid van Rob de Nijs stabiel blijft, is het
duidelijk dat zijn vrouw Jet en hun zoontje Julius een essentiële
rol spelen in zijn strijd tegen de z!ekte van Parkinson.
Jet’s voortdurende zorgen en angst laten zien hoezeer ze betrokken is bij het welzijn van haar man, en hoe sterk de band tussen hen is.
Voor Rob biedt de steun van zijn familie en het dagelijkse genot van kleine pleziertjes, zoals het kijken naar documentaires, een bron van kracht en hoop te midden van de uitdagingen waarmee hij wordt geconfronteerd.
Zijn vastberadenheid om te blijven vechten, zelfs in het licht van de voortschrijdende z!ekte, getuigt van zijn innerlijke kracht en doorzettingsvermogen.
De openhartige getuigenis van Jet over haar angsten en zorgen benadrukt ook het belang van het delen van emoties en het zoeken naar steun in moeilijke tijden.
Het geeft anderen die in een vergelijkbare situatie verkeren
misschien ook de moed om hun gevoelens te uiten en hulp te zoeken
wanneer dat nodig is.
Terwijl Rob de Nijs en zijn gezin elke dag worden geconfronteerd met de uitdagingen van de z!ekte, straalt hun verhaal ook een boodschap van liefde, veerkracht en hoop uit.
Het herinnert ons eraan dat zelfs in de donkerste momenten van het leven, de kracht van liefde en verbondenheid ons kan helpen om door te gaan en te blijven geloven in een betere toekomst.
Het is een inspirerend verhaal dat laat zien hoe, zelfs te midden van tegenspoed, de menselijke geest veerkrachtig is en in staat is om te blijven vechten voor wat echt belangrijk is: liefde, familie en hoop.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.