Algemeen
Gevonden in het bos, ongeveer 1 meter boven de grond, ongeveer 20 cm groot
De Roodgordelbeugel, ook bekend als Fomitopsis pinicola, is een intrigerende schimmel behorende tot de familie Polyporaceae, gekenmerkt door zijn opvallende oranje of rode band tussen oudere en nieuwere jaargangen.
Deze opvallende eigenschap maakt het een van de meest in het oog springende polypore-soorten in Europese bossen, met name in noordelijke regio’s zoals Scandinavië, waar het vrij algemeen voorkomt.
Hoewel Fomitopsis pinicola relatief zeldzaam is op de Britse Eilanden en in Ierland, gedijt het goed op het Europese vasteland.
Het wordt voornamelijk aangetroffen in de bossen van Scandinavië en groeit vaak op de stammen van oude loofbomen zoals berken en beuken, evenals op naaldbomen.
Deze veelzijdige schimmel kan zowel saprofytisch als parasitair leven, waardoor hij zich voedt met zowel levende als dode boomsubstantie.
De Roodgordelbeugel werd voor het eerst beschreven door de
Zweedse botanicus Olof Swartz in 1810, die hem de naam Boletus
pinicola gaf.
Later, in 1881, herclassificeerde de Finse mycoloog Petter Adolf Karsten de schimmel onder het nieuw opgerichte geslacht Fomitopsis.
Deze herclassificatie legde de basis voor de moderne benaming en positionering binnen de mycologische nomenclatuur.
De generieke naam ‘Fomitopsis’ suggereert een visuele en functionele gelijkenis met het geslacht Fomes, dat bekend staat om soorten zoals de Hoefzwam.
De specifieke soortnaam ‘pinicola’, wat ‘bewoner van pijnbomen’ betekent, verwijst naar de voorkeur van deze schimmel voor habitats met veel pijnbomen, hoewel hij ook vaak op andere boomsoorten wordt aangetroffen.
De bovenkant van de Roodgordelbeugel heeft een hoefvormige,
houtachtige structuur en varieert meestal tussen de 8 en 25 cm in
breedte.
Het oppervlak is grijs met opvallende jaarlijkse zoneringen en ribbels, met een opvallende oranje of rode band nabij de rand.
De schimmel produceert kleine, ronde poriën die dicht bij elkaar liggen en verandert van kleur naarmate hij ouder wordt.
Fomitopsis pinicola is het hele jaar door zichtbaar, maar de piek van zijn sporenverspreiding vindt plaats in de late zomer tot de herfst.
Als meerjarige polypore speelt het een cruciale rol in bos
ecosystemen door te helpen bij de afbraak van hout en het recyclen
van voedingsstoffen.
Hoewel de Roodgordelbeugel soms kan worden verward met de Hoefzwam, zijn de unieke kenmerken zoals de gekleurde band en de specifieke poriestructuur nuttig bij de juiste identificatie.
Hoewel deze schimmel niet eetbaar is vanwege zijn taaie textuur, biedt hij waardevolle inzichten in de studie van bosmycologie en ecologie.
De Roodgordelbeugel blijft een fascinerend onderwerp van studie,
waarbij zijn ecologische impact en taxonomische geschiedenis
waardevolle inzichten bieden voor zowel wetenschappers als
natuurliefhebbers.
Het nieuws kwam hard binnen in Friesland en ver daarbuiten. In Drachten is Marit Kramer, bekend van het komende elfde seizoen van Over Mijn Lijk, onverwachts niet meer verder gegaan. Haar familie maakte het bericht bekend via Instagram, waar een rouwadvertentie werd gedeeld die inmiddels door veel mensen is overgenomen en verder verspreid.
De woorden op de advertentie zijn eenvoudig, maar raken diep: “Liefde houdt niet op waar leven eindigt. In liefde losgelaten, mijn lieve vrouw, onze geweldige dochter.” Het zijn zinnen die laten zien hoeveel Marit betekende voor de mensen om haar heen — als partner, als dochter en als mens.
Net getrouwd met haar grote liefde
Wat het nieuws extra aangrijpend maakt, is dat Marit nog maar kort geleden in het huwelijksbootje stapte met haar grote liefde Mackenzie. Vorige maand gaven zij elkaar het jawoord in het Lycklamahûs in Beetsterzwaag, een moment dat door vrienden en familie werd omschreven als intens, warm en vol betekenis.
Het huwelijk was geen uitgestelde droom, maar een bewuste keuze: het leven vieren zolang dat kan, en liefde vastpakken zonder uitstel. Foto’s en berichten van die dag lieten een stralende Marit zien, omringd door mensen die haar dierbaar waren.
Een diagnose die alles veranderde
Nog geen twee jaar geleden kreeg Marit te horen dat er een tumor bij haar was gevonden. Nader onderzoek wees uit dat het om botk*nker ging. Het bericht sloeg in als een mokerslag, maar Marit besloot al snel dat ze zich niet volledig door angst wilde laten leiden.
Er volgde een intens traject van chemotherapie dat ruim een jaar duurde. Lange tijd leek het de goede kant op te gaan. De behandelingen sloegen aan en Marit kwam in remissie. Dat bracht voorzichtig optimisme, hoop op tijd en ruimte om plannen te maken.
Die hoop werd echter opnieuw op de proef gesteld toen later toch uitzaaiingen werden ontdekt. De z!ekte bleek hardnekkiger dan gehoopt.
Nieuwe tegenslagen, moeilijke keuzes
Marit onderging een operatie aan één van haar longen, maar bij de andere long bleek ingrijpen niet meer mogelijk. De tumor was daar inmiddels zo ver ontwikkeld dat een operatie geen optie meer was. Verdere chemotherapie zou geen effect meer hebben.
Ze kreeg te horen dat de medische mogelijkheden waren uitgeput. Een boodschap die rauw en onontkoombaar is, zeker voor iemand van haar leeftijd. Toch probeerde Marit ook op dat moment vast te houden aan een vorm van regie over haar leven.
“Ik kan er niks aan doen, dus ik moet ook niet proberen er iets aan te doen,” zei ze daarover. “Ik moet er gewoon het beste van maken.” Die woorden zouden later symbool staan voor hoe ze haar resterende tijd invulde.
Leven met aandacht en intentie
In Over Mijn Lijk liet Marit zien hoe zij ervoor koos om niet alleen patiënt te zijn, maar vooral mens te blijven. Samen met Mackenzie richtte ze zich op wat wél mogelijk was: liefde, kleine geluksmomenten en bewust leven.
Ze sprak openlijk over haar wens om kijkers iets mee te geven. Niet vanuit zwaarte, maar vanuit helderheid. Volgens Marit is tijd kostbaar, ongeacht hoeveel je ervan denkt te hebben.
“Het maakt niet uit wat mensen over je denken en wat je doet,” vertelde ze in het programma. “Je moet echt voor jezelf leven.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Een boodschap die blijft hangen
In haar voorstelvideo, die voorafgaand aan het seizoen werd gedeeld, sprak Marit woorden die inmiddels extra lading hebben gekregen. Ze zei daarin dat het leven niet per definitie donker hoeft te zijn als je z!ek bent.
“Ik probeer er gewoon het beste van te maken,” vertelde ze. “Ik zou het zonde vinden om later terug te kijken en mezelf alleen maar verdrietig te zien. Ik ben begonnen met doen wat ik echt wil doen — en het ook écht doen.”
Die houding maakte diepe indruk op kijkers en programmamakers. Niet omdat ze haar situatie ontkende, maar omdat ze weigerde haar identiteit er volledig door te laten bepalen.
Over Mijn Lijk als spiegel van veerkracht
Over Mijn Lijk staat al jaren bekend als een programma dat rauwe realiteit toont, maar ook levenslust en menselijkheid. Marit paste naadloos in dat beeld. Haar verhaal liet zien hoe kwetsbaarheid en kracht naast elkaar kunnen bestaan.
Ze was eerlijk over angst en verdriet, maar even eerlijk over liefde, humor en de waarde van het moment. Juist die balans maakte haar bijdrage aan het programma zo bijzonder.
Een reeks met meerdere verliezen
Het nieuws over Marit volgt op eerdere berichten over andere deelnemers uit hetzelfde seizoen. Eerder werd al bekend dat ook Tycho en Nicole, die eveneens in de nieuwe reeks te zien zouden zijn, er inmiddels niet meer zijn.
Dat maakt seizoen 11 van Over Mijn Lijk extra beladen. Voor kijkers, maar zeker ook voor de betrokken families en het productieteam. Elk verhaal staat op zichzelf, maar samen laten ze zien hoe onvoorspelbaar en ongelijk verdeeld het leven kan zijn.
Reacties vol medeleven
Op sociale media stromen de reacties binnen. Kijkers, onbekenden en mensen die Marit persoonlijk kenden, delen herinneringen, steunbetuigingen en dankwoorden. Velen geven aan geraakt te zijn door haar openheid en levenshouding.
Ook de makers van het programma staan stil bij haar betekenis. Niet alleen als deelnemer, maar als iemand die anderen heeft aangeraakt met haar woorden en keuzes.
Een nalatenschap van woorden
Hoewel Marit er fysiek niet meer is, blijft haar boodschap bestaan. In fragmenten, in uitspraken, en vooral in de manier waarop ze liet zien dat leven meer is dan tijd alleen.
Ze herinnerde mensen eraan dat wachten op “later” geen garantie is. Dat liefde geen planning nodig heeft. En dat jezelf zijn, juist in moeilijke omstandigheden, een vorm van moed is.
Stilte, maar geen leegte
Marit Kramer is op 12 december vorig jaar niet verder gegaan. Haar afscheid laat een leegte achter bij haar familie, haar partner en iedereen die haar verhaal volgde. Tegelijkertijd blijft er iets tastbaars: woorden die blijven resoneren, keuzes die inspireren en liefde die voelbaar blijft.
Zoals op haar rouwadvertentie staat: liefde houdt niet op waar leven eindigt. Dat is misschien wel de essentie van wat Marit heeft nagelaten.