Algemeen
Dokters geven hoop op en willen stekker uit man trekken – dan neemt familie moedige beslissing
Wanneer je trouwt, beloof je je partner lief te hebben in z1ekte en gezondheid. In de loop der jaren is echtsche1ding onder stellen steeds gebruikelijker geworden – maar de 22-jarige Matt Davis en zijn vrouw Danielle hebben zeker de statistieken getrotseerd.
Ik dacht dat liefde op het eerste gezicht alleen in films gebeurt, maar Matt en Danielle bewijzen dat het ook in het echte leven kan gebeuren. Volgens rapporten kenden het jonge stel elkaar slechts acht weken toen ze in het huwelijksbootje stapten!
Ze hielden meer van elkaar dan van al het andere en konden niet wachten om samen hun toekomst te plannen. Helaas had het lot andere plannen.
Slechts zeven maanden nadat ze getrouwd waren, raakte Matt in een coma. Alles veranderde op een hete, zomerse dag toen Matt betrokken raakte bij een ernstig 0ngeval.
Nadat ze alles hadden geprobeerd, wilden artsen zijn be@demingsapparaat uitschakelen, maar toen deed Danielle iets wat een wonder veroorzaakte…
Het was een vreselijk motor0ngeluk dat Matt in het ziekenhuis deed belanden. Artsen ontdekten dat de 22-jarige verschillende botten had gebroken, interne organen had verwond en een ernstig hersenletsel had opgelopen.
In het ziekenhuis kreeg Danielle de woorden te horen die niemand ooit zou moeten horen: “Uw man zal waarschijnlijk niet meer wakker worden”.
Na veel discussie en tests adviseerden artsen Danielle om de levensondersteunende behandeling van Matt stop te zetten. Ze waren ervan overtuigd dat er niets anders meer kon worden gedaan.
Maar Danielle weigerde de hoop op te geven. “We hadden eigenlijk niet eens de kans om ons leven samen te beginnen, en ik wilde niet opgeven”, zei Danielle. Matt’s vader st1erf 2 jaar geleden en zijn moeder was te ziek om voor haar zoon te zorgen.
Danielle besloot Matt naar huis te brengen en hem 24 uur per dag te verzorgen. Ze gaf alles op – alleen maar om voor haar man te zorgen.
Haar weigering om de hoop op te geven zou uiteindelijk beloond worden. Na 3 maanden in coma gebeurde het onmogelijke: Matt opende zijn ogen!
Danielle besefte dat hij iets probeerde te zeggen, maar hij kon de woorden er niet uit krijgen. Ze bleef hem vragen stellen en plotseling hoorde ze haar man uitbarsten: “Ik probeer!” Danielle kon het niet geloven: “Het was het mooiste wat ik ooit heb gehoord!”
Maar de weg terug naar een normaal leven was verre van gemakkelijk. Matt vocht elke dag om beter te worden, stap voor stap. Hij moest alles opnieuw leren, zelfs praten, staan en lopen.
Hij heeft nog steeds moeite om zich dingen van vóór het 0ngeval te herinneren. Zijn relatie met Danielle, hun huwelijk – alles was weg. Maar Matt is er 100 procent zeker van: “Ik ben blij dat ik met Danielle ben getrouwd!”. Zonder haar onvoorwaardelijke liefde zou hij vandaag niet meer leven.
Vandaag voelt Matt zich beter en kan hij een normaal leven leiden. Hij kan lopen, praten en fietsen – hij doet zelfs aan yoga. Fantastisch! Danielle’s strijd voor het leven van haar man leidde tot een wonder. Hoewel de artsen de hoop hadden opgegeven, vocht Matt zijn eigen strijd om uit de c0ma te komen.
Hun verhaal laat zien dat ware liefde alles kan overwinnen! In een wereld die misschien donker, koud en hopeloos lijkt, zijn er verhalen zoals deze die echt mijn hart verwarmen.
Deels omdat Danielle nooit stopte met vechten voor haar man en liet zien wat ware liefde is, en deels omdat Matt alles deed om te genezen en zijn leven terug te krijgen toen de kansen tegen hem waren.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.