Algemeen
Dit betekent het wanneer je een man met één geverfde vingernagel ziet
Toen Elliot Costello in 2013 een weeshuis in Cambodja bezocht, veranderde zijn leven op een manier die hij nooit voor mogelijk had gehouden.
Wat hij echter niet wist, was dat er een ontmoeting zou plaatsvinden die ook het leven van duizenden anderen zou veranderen… Het begon allemaal in 2013 toen Elliot Costello, een sociale ondernemer uit Australië, een klein meisje genaamd Thea ontmoette.
Thea was een 10-jarig meisje dat helaas in een weeshuis terechtkwam nadat ze uit een vr*selijke situatie was gered. Ze had twee jaar lang fysiek en s*ksueel m*sbruik ondergaan, en het g*weld tegen haar had diepe sporen nagelaten. Helaas zouden we nooit van dit moedige meisje hebben gehoord zonder Elliot.
Maar laten we bij het begin beginnen… Na haar geboorte ging het goed met het leven van Thea. Het Cambodjaanse meisje groeide op als elk ander kind, verzorgd en geliefd door haar moeder en vader. Maar helaas had het lot andere plannen voor haar. Op een dag overleed haar vader plotseling, en zijn dood was op meer dan één manier verw0estend. Naast een tr*umatische, emotionele gebeurtenis was Thea’s vader de enige kostwinner van zijn gezin. Toen hij st*erf, kwam het gezin in een financiële crisis terecht.
De situatie werd zo erg dat Thea’s moeder niet langer voor haar dochter kon zorgen, en ze nam de moeilijke beslissing om Thea naar een weeshuis te sturen. Helaas zou het leven van het meisje daar een ware hel worden.
Volgens Polished Man werd Thea dagelijks twee jaar lang fysiek en s*ksueel m*shandeld door de directeur van het weeshuis. Uiteindelijk werd Thea overgeplaatst naar een ander weeshuis in Phnom Penh, gerund door Hagar International. Tijdens een bezoek daar bond de Australische sociale ondernemer Elliot Costello met het kind door middel van spelletjes. Ondanks alles wat ze had meegemaakt, verspreidde het 10-jarige meisje vreugde en positiviteit.
Thea had altijd nagellak op haar kleine nagels, en op een dag vroeg ze of ze die van Elliot mocht lakken. Ze zaten samen en hadden een mooie tijd. “Toen ze één van mijn nagels lakte, verzekerde ik haar dat ik die altijd zo zou houden om haar te herinneren, en bij uitbreiding, haar lijden,” zei Elliot.
Weet je hoe Polished Man begon? Wel, het begon allemaal terug in 2013 toen onze mede-oprichter Elliot Costello met het idee kwam… De ontmoeting met Thea motiveerde Elliot om positieve veranderingen onder mannen te proberen bewerkstelligen, zodat minder kinderen slachtoffer worden van seksueel misbruik. Hij kwam ook op het idee om een beweging te starten waarbij mannen hun nagels lakken om hun steun te tonen.
Het lakken van één nagel heeft ook een symbolische betekenis – één nagel staat voor de één op de vijf kinderen die slachtoffer zullen worden van s-ksueel g*weld. Bij het bekijken van de statistieken wordt al snel duidelijk dat we onvermoeibaar moeten werken om dit probleem aan te pakken.
Volgens YMCA omvat bijna 70 procent van alle gerapporteerde seksuele misdrijven kinderen van 17 jaar en jonger. Alarmerend is dat één op de vier meisjes en één op de zes jongens voor hun 18e jaar s*ksueel misbruikt zal worden.
Aangezien mannen verantwoordelijk zijn voor ongeveer 90 procent van dit soort gew*ld tegen kinderen, en Elliot is van mening dat mannen de drijvende kracht moeten zijn voor verandering. Met dit doel hebben veel wereldberoemdheden over de hele wereld deelgenomen aan de trend van het lakken van een nagel.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.