Algemeen
Als je dit tegenkomt tijdens het wandelen, moet je echt weten wat dit betekent
Ik sta er nooit van te kijken hoe mooi de wereld om ons heen is. Ik heb het geluk buiten de stadsgrenzen te wonen, zie je, dus een korte ochtendwandeling voert me vaak langs heuvels en beekjes, over velden en door bossen.
Kortom, buiten zijn in de natuur is geweldig om je eraan te herinneren hoe spectaculair het leven kan zijn. En toch is het zelfs bij het genieten van de uitzichten, geluiden en geuren die worden aangeboden, belangrijk om alert te blijven op mogelijke gev@ren.
Als een van jullie lezers doorgewinterde wandelaars zijn, ben je je ervan bewust dat er een lijst is van dingen waar je aan moet denken tijdens het wandelen. Altijd water bij de hand hebben, bijvoorbeeld, of ervoor zorgen dat je bent uitgerust met berenspray (indien van toepassing).
Als iemand die graag lange wandelingen maakt in alle seizoenen, dacht ik dat ik up-to-date was over alles wat men zou moeten weten voordat men de deur uitgaat.
Dat was totdat ik een foto tegenkwam die de ronde deed om te waarschuwen voor een gev@ar waar velen van ons misschien niet aan zouden denken. Gezien waar ik woon, is het niet iets waar ik me zorgen over hoef te maken, maar ik dacht dat het het beste was om de nieuwe informatie te delen voor het geval anderen zich ooit in een situatie bevinden waarin ze het nodig hebben.
Nu, gezien de enorme omvang en toegankelijkheid van het internet, is het geen wonder dat afbeeldingen en video’s dagelijks viraal gaan.
Een afbeelding van Missouri Wildlife, oorspronkelijk enkele maanden geleden gedeeld, trok zeker de aandacht van de massa’s, mede dankzij de mysterieuze aard ervan.
In het bericht daagde de afdeling internetgebruikers uit om iets te vinden dat zorgvuldig verborgen was tussen de bladeren op de bosbodem. Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik niets bijzonders kon vinden in bovenstaande afbeelding, maar probeer het zelf eens en kijk of het jou beter afgaat.
Klaar? Heb je iets opgemerkt dat eruit sprong? Nou, het bleek dat veel mensen niets abnormaals konden vinden in de afbeelding van Missouri Wildlife, dus verduidelijkten ze de zaak later met een vervolgbericht.
Het zal je niet verbazen dat als je eenmaal ziet wat er verborgen was in hun oorspronkelijke afbeelding, je het nooit meer zult ontzien!…
Verborgen tussen het natuurlijke puin en gebladerte in het bericht was een Copperhead-sl@ng! Copperheads zijn meesters in camouflage, ze mengen zich zo goed dat het ongetrainde oog enorm veel moeite heeft om ze op te merken.
De slangen kunnen mensen b1jten als ze zich bedre1gd voelen, wat vaak tijdelijke sch@de aan spieren, circulatie en ademhaling veroorzaakt. Gelukkig blijken hun aanvallen zelden fataal te zijn, hoewel ze verantwoordelijk zijn voor meer dan 2.900 van de 7.000-8.000 sl@ngenbeten die elk jaar in de VS plaatsvinden.
Dus… de volgende keer dat je in het wild bent, houd dan goed in de gaten op welke met bladeren bezaaide paden je stuit (mits je in een gebied bent waar Copperheads leven)!
Ik had hier zeker nooit aan gedacht, en ik had geen idee dat er een slang op de loer lag in de bovenstaande afbeelding! Jij wel?
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.