Algemeen
Vrouw trouwt met miljardair zonder tanden, die haar stiekem voor is!
In een opmerkelijk verhaal dat zich afspeelde in de Franse Alpen, heeft de 68-jarige Marcel Amphoux, een bohemien en bekende kluizenaar, de aandacht getrokken met zijn ongebruikelijke levensverhaal.
Marcel, die in een bescheiden houten hut woonde zonder moderne
voorzieningen zoals lopend water of elektriciteit, bleek een
aanzienlijk fortuin te hebben opgebouwd.
Hij bezat meerdere hectaren land in de nabijheid van het
pittoreske dorpje Puy-Saint-Pierre, een regio bekend om zijn luxe
hotels en skiresorts. Kortom, een bijzonder levensverhaal.
Het leven van Marcel nam een onverwachte wending toen hij
Sandrine Devillard ontmoette, een vrouw uit Parijs die 21 jaar
jonger was dan hij.
Zij benaderde hem eerst als vastgoedmakelaar met interesse in
zijn land, maar Marcel weigerde te verkopen.
Hun relatie ontwikkelde zich echter, en ondanks de sceptische
blikken van buitenstaanders, trouwden ze in het gemeentehuis van
Puy-Saint-Pierre, een idyllisch dorpje omringd door sneeuwbedekte
bergen.
De huwelijksceremonie trok de aandacht van vele dorpelingen.
Sandrine verscheen in een elegante jurk met een opvallend geel en
rood bloemenboeket, terwijl Marcel er enigszins verwilderd
uitzag.
Toeschouwers uitten hun ongenoegen, met de veronderstelling dat
Sandrine enkel geïnteresseerd was in Marcel’s fortuin, zoals
Jacques, een inwoner, aan de Daily Express vertelde.
Na hun huwelijk bleven de twijfels over hun relatie bestaan.
Sandrine woonde voornamelijk in Parijs, terwijl Marcel in zijn
Alpenhut bleef. Hun huwelijk nam een tragische wending toen Marcel
omkwam bij een auto-0ngeluk, waarbij Sandrine en twee van haar
vrienden het 0verleefden.
Er gingen geruchten over Sandrine’s betrokkenheid, maar bewijs
hiervoor ontbrak. De situatie escaleerde toen Sandrine verklaarde
dat zij de enige erfgename van Marcel was.
Dit zou haar plotseling tot multimiljonair maken. Haar plan om
Marcel’s vrienden te onteigenen van het land waar zij gratis
mochten wonen van Marcel, zorgde voor grote spanning.
Echter, een schokkende wending kwam toen bleek dat Marcel zijn
testament had aangepast voor zijn d00d.
Hij liet al zijn bezittingen en geld na aan zijn familie en
vrienden, waaronder het eigendomsrecht van de huizen die hij voor
hen had gebouwd.
Sandrine daarentegen erfde niets. Ze beweerde dat de
handtekening op het testament vals was en bracht de zaak voor de
rechter.
In 2016 kwam het finale oordeel: de handtekening op het
testament van Marcel was authentiek, zoals gemeld door de Franse
krant Dici.
Dit verhaal, dat klinkt als iets uit een roman, weerspiegelt de
complexiteit van menselijke relaties en de onvoorspelbaarheid van
het leven.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.