Algemeen
Vrouw trouwt met miljardair zonder tanden, die haar stiekem voor is!
In een opmerkelijk verhaal dat zich afspeelde in de Franse Alpen, heeft de 68-jarige Marcel Amphoux, een bohemien en bekende kluizenaar, de aandacht getrokken met zijn ongebruikelijke levensverhaal.
Marcel, die in een bescheiden houten hut woonde zonder moderne
voorzieningen zoals lopend water of elektriciteit, bleek een
aanzienlijk fortuin te hebben opgebouwd.
Hij bezat meerdere hectaren land in de nabijheid van het
pittoreske dorpje Puy-Saint-Pierre, een regio bekend om zijn luxe
hotels en skiresorts. Kortom, een bijzonder levensverhaal.
Het leven van Marcel nam een onverwachte wending toen hij
Sandrine Devillard ontmoette, een vrouw uit Parijs die 21 jaar
jonger was dan hij.
Zij benaderde hem eerst als vastgoedmakelaar met interesse in
zijn land, maar Marcel weigerde te verkopen.
Hun relatie ontwikkelde zich echter, en ondanks de sceptische
blikken van buitenstaanders, trouwden ze in het gemeentehuis van
Puy-Saint-Pierre, een idyllisch dorpje omringd door sneeuwbedekte
bergen.
De huwelijksceremonie trok de aandacht van vele dorpelingen.
Sandrine verscheen in een elegante jurk met een opvallend geel en
rood bloemenboeket, terwijl Marcel er enigszins verwilderd
uitzag.
Toeschouwers uitten hun ongenoegen, met de veronderstelling dat
Sandrine enkel geïnteresseerd was in Marcel’s fortuin, zoals
Jacques, een inwoner, aan de Daily Express vertelde.
Na hun huwelijk bleven de twijfels over hun relatie bestaan.
Sandrine woonde voornamelijk in Parijs, terwijl Marcel in zijn
Alpenhut bleef. Hun huwelijk nam een tragische wending toen Marcel
omkwam bij een auto-0ngeluk, waarbij Sandrine en twee van haar
vrienden het 0verleefden.
Er gingen geruchten over Sandrine’s betrokkenheid, maar bewijs
hiervoor ontbrak. De situatie escaleerde toen Sandrine verklaarde
dat zij de enige erfgename van Marcel was.
Dit zou haar plotseling tot multimiljonair maken. Haar plan om
Marcel’s vrienden te onteigenen van het land waar zij gratis
mochten wonen van Marcel, zorgde voor grote spanning.
Echter, een schokkende wending kwam toen bleek dat Marcel zijn
testament had aangepast voor zijn d00d.
Hij liet al zijn bezittingen en geld na aan zijn familie en
vrienden, waaronder het eigendomsrecht van de huizen die hij voor
hen had gebouwd.
Sandrine daarentegen erfde niets. Ze beweerde dat de
handtekening op het testament vals was en bracht de zaak voor de
rechter.
In 2016 kwam het finale oordeel: de handtekening op het
testament van Marcel was authentiek, zoals gemeld door de Franse
krant Dici.
Dit verhaal, dat klinkt als iets uit een roman, weerspiegelt de
complexiteit van menselijke relaties en de onvoorspelbaarheid van
het leven.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.