Algemeen
Verpleegster bekent dat ze meer dan 5.000 baby’s heeft verwisseld bij de geboorte
Een uitspraak die mijn vader altijd deed, is dat ik nooit hoefde te twijfelen over mijn afkomst als de dochter van mijn ouders. Dit had niets te maken met fysieke gelijkenis, maar alles met het feit dat ik thuis geboren ben en dus zeker niet per 0ngeluk verwisseld kon zijn met een ander kind.
We gaan er normaal gesproken van uit dat verwisselingen bij de
geboorte zeldzaam zijn, maar recentelijk kwam er schokkend nieuws
naar buiten. Een verpleegster die werkzaam was op de kraamafdeling
van het University Teaching Hospital (UTH) in Zambia beweert
namelijk meer dan 5.000 baby’s te hebben verwisseld gedurende haar
carrière.
Elizabeth Mwewa, de betrokken verpleegster, heeft een terminale
kankerdiagnose gekregen en besloot haar zonden te belijden, zowel
aan God als aan de mensen die getroffen zijn, vooral degenen die in
UTH zijn bevallen tijdens haar dienstjaren. Ze geeft toe dat ze in
de 12 jaar dat ze op de kraamafdeling werkte bijna 5.000 baby’s
heeft verwisseld.
Wat nog schokkender is, is dat Mwewa toegeeft dat ze het leuk
vond om baby’s te verwisselen en daarom jarenlang doorging met deze
praktijk.
De waakzaamheid van mijn vader lijkt nu niet zo vreemd,
toch?
Hoewel ze nu inziet dat haar daden verkeerd waren, heeft ze
duizenden kinderen achtergelaten waarvan de ouders niet hun
biologische ouders zijn.
Mwewa merkt op: “Als je tussen 1983 en 1995 in UTH bent geboren,
is de kans groot dat je ouders misschien niet je biologische ouders
zijn. Kijk dus goed naar je broers en zussen. Als bijvoorbeeld
iedereen in je gezin een andere huidskleur heeft, ben jij
waarschijnlijk dat kind, en het spijt me echt heel erg.”
Hoewel het nog niet duidelijk is of haar beweringen waar zijn,
zou het verstandig zijn als degenen die in die periode in UTH zijn
geboren, overwegen om een DNA-test te laten uitvoeren. Mwewa
beweert zelfs dat de verwisseling van baby’s heeft geleid tot het
uit elkaar vallen van sommige huwelijken omdat het vaderschap van
kinderen in twijfel werd getrokken.
Mwewa wijst er ook op dat “ze ervoor heeft gezorgd dat veel
moeders baby’s borstvoeding gaven die niet van hen waren.” Het is
al moeilijk genoeg om te bedenken dat duizenden kinderen zijn
opgevoed door vreemden, maar het is ook hartverscheurend om te
denken dat sommige van deze baby’s mogelijk in de verkeerde handen
zijn terechtgekomen, allemaal vanwege de zieke grappen van een
verpleegster die speelde met de toekomst van gezinnen en
individuen.
“Ik weet dat ik gezondigd heb tegen God, en ik smeek Hem om
vergeving. Ik vraag ook de Zambianen om mij te vergeven voor de
slechte dingen die ik heb gedaan met onschuldige kinderen,” zegt
Mwewa. “Ik besef nu dat ik bezeten was door een demon om dit te
doen. Ik wil niet naar de hel gaan. Het spijt me heel erg dat ik
zoveel heb gezondigd. Alsjeblieft, vergeef me.”
Als Mwewa inderdaad de waarheid spreekt, dan is dit een
diepgewortelde zonde van ongekende omvang. God kan haar vergeven,
maar het is twijfelachtig of de families die ze heeft gekwetst haar
kunnen vergeven.
UPDATE: Er zijn vragen gerezen over de geloofwaardigheid van
Mwewa’s beweringen. Een factchecker van Snopes.com heeft opgemerkt
dat om tussen 1983 en 1995 5.000 baby’s te hebben verwisseld, Mwewa
gedurende ongeveer 13 jaar bijna dagelijks een baby zou moeten
hebben verwisseld. Desondanks, als haar verklaringen waar blijken
te zijn, blijft het een angstaanjagende gedachte.
Wat denkt u van Mwewa’s bekentenis? Had u ooit gedacht dat een
verpleegster baby’s zou kunnen verwisselen? Wat zou u doen als u
zou ontdekken dat u bij de geboorte bent verwisseld? Laat het ons
weten in de reacties!
Nederland is opnieuw geraakt door een emotionele boodschap van Peter Gillis. De ondernemer en realityster, jarenlang het onmiskenbare gezicht achter Nederlandse vakantieparken én het populaire programma Massa is Kassa, heeft afscheid genomen van een plek die decennialang het middelpunt van zijn leven vormde. Het gaat niet om het loslaten van een persoon, maar om het vaarwel zeggen tegen een thuisbasis en levenswerk dat voor hem symbool stond voor familie, doorzettingsvermogen en een tijdperk dat onlosmakelijk met zijn naam verbonden is.
“Dit afscheid komt veel te vroeg voor mij,” liet Gillis weten, zichtbaar aangeslagen. Het zijn woorden die bij veel kijkers direct binnenkomen. Want wie Peter Gillis al jaren volgt, weet dat zijn parken en alles wat daarbij hoorde voor hem nooit slechts vastgoed waren. Het waren plekken waar hij leefde, werkte, plannen smeedde en herinneringen opbouwde. Waar successen werden gevierd, maar waar ook moeilijke momenten hun sporen nalieten. Dat juist dit hoofdstuk nu definitief wordt afgesloten, voelt voor velen als het einde van een tijdperk dat ze jarenlang van dichtbij hebben gevolgd.
Meer dan een zakelijke beslissing
Na jaren van twijfelen, uitstellen en innerlijke strijd heeft Gillis de knoop doorgehakt. De beslissing voelt allesbehalve zakelijk. “Dit is meer dan stenen en cijfers. Dit is mijn leven,” liet hij weten. Die uitspraak zegt veel over de emotionele lading van het besluit. Voor Gillis was zijn werk geen baan die hij aan het einde van de dag achter zich liet, maar een manier van leven die alles omvatte.
Mensen uit zijn directe omgeving vertellen dat er niet één duidelijke reden was voor dit afscheid, maar een opeenstapeling van omstandigheden. Juridische procedures, bestuurlijke druk, stijgende kosten en de constante publieke aandacht maakten het steeds lastiger om door te gaan. De energie die het vergde, begon zwaarder te wegen dan wat het hem nog bracht. Toch bleef hij lang hopen op een andere uitkomst. “Hij wilde nog door,” vertelt een naaste. “Maar op een gegeven moment moet je erkennen dat iets niet meer haalbaar is, hoe graag je ook zou willen.”
Een laatste ronde langs herinneringen
Ingewijden vertellen dat Peter Gillis onlangs bewust nog een laatste ronde maakte langs plekken die voor hem veel betekenis hebben gehad. Kantoren waar plannen werden gesmeed, ruimtes waar medewerkers samenkwamen en plekken waar familieverhalen ontstonden. Het was geen haastig afscheid, maar een moment van stilstaan. Bij een van die momenten zou hij hebben gezegd: “Hier begon het allemaal voor mij. Hoe laat je zoiets los?”
Die vraag raakt een universeel gevoel. Afscheid nemen van iets dat zo’n groot deel van je identiteit vormt, is voor niemand eenvoudig. Zeker niet als dat levenswerk jarenlang in de openbaarheid heeft gestaan en door miljoenen mensen is gevolgd. Voor veel kijkers voelt het alsof ze zelf een stukje los moeten laten, omdat ze Gillis’ reis van dichtbij hebben meegemaakt.
Steun en verdriet in de directe kring
Binnen zijn familie en directe kring overheerst begrip en steun, maar ook verdriet. Mensen zien hoe zwaar dit besluit hem valt. “Hij probeert sterk te blijven,” klinkt het, “maar dit raakt hem diep.” Het onderstreept dat dit afscheid geen simpele zakelijke overdracht is, maar een emotioneel proces waarin tijd nodig is om alles een plek te geven.
Peter Gillis heeft altijd de reputatie gehad van een harde werker met een dikke huid. Iemand die tegenslagen het hoofd bood en bleef doorgaan, ook als het tegenzat. Juist daarom raakt dit moment zo. Het laat een andere kant zien: die van iemand die moet erkennen dat niet alles maakbaar is, hoe groot de wilskracht ook is.
Publieke reacties: het einde van een tijdperk
Op sociale media stromen de reacties binnen. Sommigen spreken letterlijk van “het einde van een tijdperk”. Anderen steken Gillis een hart onder de riem en prijzen zijn doorzettingsvermogen en ondernemersmentaliteit. Er zijn ook mensen die terugblikken op de impact die hij heeft gehad op de recreatiesector en op televisie. Wat men ook van hem vindt, één ding is duidelijk: dit afscheid laat niemand onberoerd.
Voor veel kijkers voelde Massa is Kassa als meer dan alleen een realityprogramma. Het bood een inkijkje in een wereld van ondernemen, familiebanden en conflicten, maar ook van humor en herkenbaarheid. Het vertrek van Gillis uit deze omgeving voelt daarom als het sluiten van een boek dat jarenlang een vaste plek had in de Nederlandse huiskamers.
Terugkijken en vooruitzien
Hoewel het hoofdstuk nu wordt afgesloten, blijft de vraag wat de toekomst brengt. Gillis zelf heeft zich daar nog niet uitgebreid over uitgesproken. Voorlopig lijkt de focus vooral te liggen op verwerken, loslaten en rust vinden. Mensen uit zijn omgeving benadrukken dat hij tijd nodig heeft om alles te laten bezinken. “Dit doe je niet zomaar,” klinkt het. “Hier moet je doorheen groeien.”
Wat vaststaat, is dat de erfenis van zijn werk blijft bestaan. De herinneringen, de verhalen en de momenten die hij samen met zijn familie en medewerkers heeft opgebouwd, verdwijnen niet met één beslissing. Ze blijven onderdeel van wie hij is en van hoe mensen hem herinneren.
Een menselijk moment
Dit afscheid laat vooral zien dat achter de ondernemer en televisiester een mens schuilgaat. Iemand die net als ieder ander moeite heeft met loslaten, met het afsluiten van een periode die bepalend was voor zijn leven. Het maakt het verhaal van Peter Gillis menselijker dan ooit.
Voor kijkers en volgers voelt dit moment als een pauze, een adempauze na jaren van constante beweging. Of er nog nieuwe hoofdstukken volgen, zal de tijd leren. Voor nu overheerst vooral het besef dat een belangrijk deel van zijn levensverhaal is afgesloten.
En dat maakt dit afscheid zo beladen. Niet alleen voor Peter Gillis zelf, maar ook voor iedereen die zijn reis jarenlang van dichtbij heeft gevolgd. Het boek gaat dicht — en dat laat een stille echo achter.