Algemeen
Verpleegster bekent dat ze meer dan 5.000 baby’s heeft verwisseld bij de geboorte
Een uitspraak die mijn vader altijd deed, is dat ik nooit hoefde te twijfelen over mijn afkomst als de dochter van mijn ouders. Dit had niets te maken met fysieke gelijkenis, maar alles met het feit dat ik thuis geboren ben en dus zeker niet per 0ngeluk verwisseld kon zijn met een ander kind.
We gaan er normaal gesproken van uit dat verwisselingen bij de
geboorte zeldzaam zijn, maar recentelijk kwam er schokkend nieuws
naar buiten. Een verpleegster die werkzaam was op de kraamafdeling
van het University Teaching Hospital (UTH) in Zambia beweert
namelijk meer dan 5.000 baby’s te hebben verwisseld gedurende haar
carrière.
Elizabeth Mwewa, de betrokken verpleegster, heeft een terminale
kankerdiagnose gekregen en besloot haar zonden te belijden, zowel
aan God als aan de mensen die getroffen zijn, vooral degenen die in
UTH zijn bevallen tijdens haar dienstjaren. Ze geeft toe dat ze in
de 12 jaar dat ze op de kraamafdeling werkte bijna 5.000 baby’s
heeft verwisseld.
Wat nog schokkender is, is dat Mwewa toegeeft dat ze het leuk
vond om baby’s te verwisselen en daarom jarenlang doorging met deze
praktijk.
De waakzaamheid van mijn vader lijkt nu niet zo vreemd,
toch?
Hoewel ze nu inziet dat haar daden verkeerd waren, heeft ze
duizenden kinderen achtergelaten waarvan de ouders niet hun
biologische ouders zijn.
Mwewa merkt op: “Als je tussen 1983 en 1995 in UTH bent geboren,
is de kans groot dat je ouders misschien niet je biologische ouders
zijn. Kijk dus goed naar je broers en zussen. Als bijvoorbeeld
iedereen in je gezin een andere huidskleur heeft, ben jij
waarschijnlijk dat kind, en het spijt me echt heel erg.”
Hoewel het nog niet duidelijk is of haar beweringen waar zijn,
zou het verstandig zijn als degenen die in die periode in UTH zijn
geboren, overwegen om een DNA-test te laten uitvoeren. Mwewa
beweert zelfs dat de verwisseling van baby’s heeft geleid tot het
uit elkaar vallen van sommige huwelijken omdat het vaderschap van
kinderen in twijfel werd getrokken.
Mwewa wijst er ook op dat “ze ervoor heeft gezorgd dat veel
moeders baby’s borstvoeding gaven die niet van hen waren.” Het is
al moeilijk genoeg om te bedenken dat duizenden kinderen zijn
opgevoed door vreemden, maar het is ook hartverscheurend om te
denken dat sommige van deze baby’s mogelijk in de verkeerde handen
zijn terechtgekomen, allemaal vanwege de zieke grappen van een
verpleegster die speelde met de toekomst van gezinnen en
individuen.
“Ik weet dat ik gezondigd heb tegen God, en ik smeek Hem om
vergeving. Ik vraag ook de Zambianen om mij te vergeven voor de
slechte dingen die ik heb gedaan met onschuldige kinderen,” zegt
Mwewa. “Ik besef nu dat ik bezeten was door een demon om dit te
doen. Ik wil niet naar de hel gaan. Het spijt me heel erg dat ik
zoveel heb gezondigd. Alsjeblieft, vergeef me.”
Als Mwewa inderdaad de waarheid spreekt, dan is dit een
diepgewortelde zonde van ongekende omvang. God kan haar vergeven,
maar het is twijfelachtig of de families die ze heeft gekwetst haar
kunnen vergeven.
UPDATE: Er zijn vragen gerezen over de geloofwaardigheid van
Mwewa’s beweringen. Een factchecker van Snopes.com heeft opgemerkt
dat om tussen 1983 en 1995 5.000 baby’s te hebben verwisseld, Mwewa
gedurende ongeveer 13 jaar bijna dagelijks een baby zou moeten
hebben verwisseld. Desondanks, als haar verklaringen waar blijken
te zijn, blijft het een angstaanjagende gedachte.
Wat denkt u van Mwewa’s bekentenis? Had u ooit gedacht dat een
verpleegster baby’s zou kunnen verwisselen? Wat zou u doen als u
zou ontdekken dat u bij de geboorte bent verwisseld? Laat het ons
weten in de reacties!
De nieuwjaarsboodschap die Natasja Froger onlangs op Instagram deelde, had voor haar vooral een persoonlijk en emotioneel karakter. Toch leidde het bericht niet alleen tot warme reacties, maar ook tot felle kritiek en een verhitte discussie op sociale media. Wat begon als een intieme terugblik op een bewogen jaar, groeide uit tot een online debat over rouw, prioriteiten en de vraag wie bepaalt wat wel en niet benoemd moet worden in een persoonlijke boodschap.
Een openhartige terugblik op een zwaar jaar
In haar Instagram-post keek Natasja terug op het afgelopen jaar, dat ze omschreef als een periode vol uitersten. Bij het bericht plaatste ze een foto waarop ze haar man René Froger omhelst op het strand. De setting straalde rust en verbondenheid uit, maar de tekst maakte duidelijk dat die rust niet vanzelfsprekend was geweest.
Ze begon haar bericht met het benoemen van een bijzondere mijlpaal: 34 jaar huwelijk. Daarbij noemde ze René “de liefste” en beschreef ze hoe intens het jaar voor hen samen was geweest. Volgens Natasja waren er veel mooie momenten, maar ook zware periodes die diepe indruk hebben gemaakt. Vooral de zomer van het afgelopen jaar bleek een kantelpunt.
Zorgen om de gezondheid van René Froger
In haar boodschap ging Natasja uitgebreid in op de gezondheidsproblemen van haar man. Ze beschreef hoe zijn spierkracht in korte tijd sterk afnam en hoe dat hun dagelijks leven ingrijpend veranderde. Slapeloze nachten, onzekerheid en periodes waarin niets vanzelfsprekend leek, maakten plots deel uit van hun realiteit.
Ze benoemde ook de medische trajecten die volgden: onderzoeken, behandelingen en zware medicatie. Zonder in detail te treden, schetste ze het beeld van een periode waarin de zorgen groot waren en waarin het gezin zich moest aanpassen aan een nieuwe situatie. Voor Natasja was dit duidelijk een van de zwaarste fases van het jaar.
Tegelijkertijd legde ze de nadruk op veerkracht en herstel. Ze schreef hoe trots ze was op René, die volgens haar op een gegeven moment “de knop omzette” en keihard begon te trainen. Dat leidde ertoe dat hij weer meer kon dan eerder werd gedacht, zoals het optillen van zijn kleinkinderen en het hervatten van zijn optredens.
Trots en dankbaarheid
In de rest van haar bericht klonk vooral trots en dankbaarheid door. Natasja benadrukte hoe bijzonder het voor haar was om te zien dat René, ondanks alles, weer op het podium stond tijdens de Kerstshows in Ahoy. Voor haar symboliseerde dat niet alleen fysiek herstel, maar ook mentale kracht en doorzettingsvermogen.
Ze sloot haar boodschap af met warme woorden over hun huwelijk en de liefde die hen al meer dan drie decennia verbindt. Voor veel volgers voelde het bericht als een oprecht inkijkje in het leven van een bekend stel dat, net als ieder ander, te maken krijgt met tegenslagen.
Kritiek vanuit onverwachte hoek
Toch bleef het daar niet bij. Op X (voorheen Twitter) liet influencer MiesBee zich kritisch uit over de post. Zij plaatste vraagtekens bij de inhoud en toon van Natasja’s boodschap. Volgens haar was het opvallend dat Natasja uitgebreid stilstond bij de tijdelijke gezondheidsproblemen van René, maar geen woord wijdde aan het verlies van hun dierbare vriend Jonnie Boer, die recent was weggevallen.
In haar bericht suggereerde MiesBee dat het overlijden van Jonnie Boer, een goede vriend van de familie Froger, zwaarder had moeten wegen dan de gezondheidskwestie van René. Ze gebruikte daarbij harde bewoordingen en trok zelfs de intenties achter de post in twijfel. Haar kritiek was scherp en persoonlijk, wat de discussie direct op scherp zette.
Dit bericht op Instagram bekijken
Verdeelde reacties op sociale media
De uitspraken van MiesBee bleven niet onopgemerkt. Onder haar bericht ontstond al snel een stroom aan reacties, waarin gebruikers lijnrecht tegenover elkaar stonden. Sommigen schaarden zich achter haar kritiek en vonden dat Natasja met haar boodschap een verkeerd signaal afgaf. Zij vonden het ongepast dat het verlies van een dierbare vriend niet werd genoemd in een terugblik op een zwaar jaar.
Andere gebruikers namen het juist fel op voor Natasja. Zij wezen erop dat het om een huwelijksjubileum ging en dat het logisch is dat zij in zo’n bericht de focus legt op haar man en hun gezamenlijke ervaringen. Een gebruiker merkte op dat niemand verplicht is om alle gebeurtenissen uit een jaar in één enkele post te benoemen.
De vraag: wat mag je delen?
De discussie raakte aan een bredere vraag: wat verwachten we van publieke figuren als het gaat om persoonlijke rouw en prioriteiten? Moet iemand in een openbare boodschap rekening houden met alles en iedereen, of is er ruimte voor een selectieve, persoonlijke invalshoek?
Voorstanders van Natasja benadrukten dat rouw en zorgen zich op verschillende manieren kunnen uiten en dat het ontbreken van een naam in een Instagram-post niet automatisch betekent dat iemand geen verdriet voelt. Volgens hen is het onredelijk om te eisen dat elk verlies publiekelijk wordt benoemd.
Tegenstanders vonden juist dat bekende Nederlanders zich bewust moeten zijn van de impact van hun woorden en stiltes. In hun ogen kan het weglaten van een belangrijk verlies voelen als een gebrek aan erkenning, zeker richting nabestaanden.
Signaal richting anderen?
Een deel van de kritiek ging zelfs verder. Sommige gebruikers suggereerden dat Natasja’s bericht een signaal zou afgeven richting Thérèse Boer, de weduwe van Jonnie Boer. Zij stelden dat het voor haar pijnlijk zou kunnen zijn om te zien dat haar overleden man niet werd genoemd, terwijl andere moeilijke momenten wel aandacht kregen.
Anderen vonden deze redenering te ver gaan en benadrukten dat vriendschappen en rouwverwerking zich niet laten vangen in sociale media-updates. Volgens hen is het gevaarlijk om op basis van één bericht conclusies te trekken over iemands gevoelens of loyaliteit.
Een persoonlijke boodschap, een publiek debat
Wat deze situatie vooral laat zien, is hoe snel een persoonlijke boodschap van een bekend persoon kan uitgroeien tot een publiek debat. Waar Natasja waarschijnlijk vooral stil wilde staan bij haar huwelijk en de gezondheid van haar man, werd haar post door anderen langs een morele meetlat gelegd.
In een tijd waarin sociale media een verlengstuk zijn geworden van het publieke gesprek, vervaagt de grens tussen privé en publiek steeds meer. Bekende Nederlanders bevinden zich daarbij in een lastige positie: alles wat zij delen, kan worden geïnterpreteerd, bekritiseerd of uitvergroot.
Geen eenduidige conclusie
Of de kritiek terecht is, blijft uiteindelijk een kwestie van perspectief. Voor de één is Natasja’s bericht een liefdevolle en begrijpelijke terugblik op een zwaar jaar binnen haar huwelijk. Voor de ander roept het vragen op over wat wel en niet wordt benoemd.
Feit is dat de nieuwjaarsboodschap van Natasja Froger niet onopgemerkt is gebleven. Ze heeft niet alleen steun en begrip opgeleverd, maar ook een discussie aangewakkerd over empathie, prioriteiten en de verwachtingen die we hebben van publieke figuren. In die zin laat deze kwestie zien hoe kwetsbaar en beladen persoonlijke verhalen kunnen worden zodra ze het publieke domein betreden.