Algemeen
IJskoude sneeuwval in aantocht: ‘Wit landschap’
Er staat aanzienlijk kouder weer voor de deur. Hoewel donderdag nog opmerkelijk mild is, markeert dit slechts een tijdelijke uitzondering.
Vanaf vrijdag zal een ijzige wind Nederland doorkruisen en na
het weekend zullen we te maken krijgen met onmiskenbaar koude
temperaturen.
IJskoude regen en soms zelfs natte sneeuw staan op het menu, en
in de hoger gelegen delen van het land is zelfs een plaatselijk wit
landschap niet uitgesloten als de sneeuwval wat intenser wordt.
Donderdagavond brengt een noordwestenwind met zich mee en een
regengebied trekt van noord naar zuid over het land.
Meteoroloog Jaco van Wezel van Weeronline meldt: “Na de passage
van de regenzone zal er koelere lucht ons land binnenstromen,
vergezeld van een sterke toename van de wind.”
Vanaf donderdagavond tot en met zondag zullen buien vanaf de
Noordzee over Nederland trekken, waarbij hagel mogelijk is.
Op sommige plekken kunnen zelfs de eerste sneeuwvlokken van het
seizoen worden waargenomen, en bij zwaardere buien is onweer zelfs
een mogelijkheid.
De middagtemperaturen zullen schommelen tussen 5 en 7 graden,
terwijl de nacht van zaterdag op zondag in opklaringsgebieden zelfs
tot rond het vriespunt kan dalen.
Tot en met zaterdag blijft het winderig, wat het koude gevoel
versterkt. De gevoelstemperatuur zal rond de 1 à 2 graden boven nul
liggen.
Vrijdag kunnen er zware windstoten van ongeveer 75 kilometer per
uur voorkomen, en in de kustprovincies kunnen deze snelheden
oplopen tot wel 90 kilometer per uur.
Vooral aan de noordkust kunnen windstoten met snelheden tot wel
110 kilometer per uur optreden. Zaterdag zullen deze zware
windstoten verdwijnen, maar het blijft nog steeds vrij
winderig.
Na het weekend lijkt er echt winterweer op komst te zijn. Tot en
met het weekend blijven we vooral geconfronteerd worden met guur
weer, maar de volgende week zou de echte kou kunnen toeslaan.
De kans op vorst in de nachten neemt toe naar 50 tot 80 procent
in het midden en oosten van het land, terwijl deze kans iets
kleiner is in de kustgebieden.
“De exacte koudegolf is nog steeds onzeker en hangt af van de
hoeveelheid bewolking. In een helder scenario kunnen de
temperaturen zelfs dalen richting -5 graden.
Bij veel bewolking zal er nauwelijks vorst zijn. Overdag blijft
het koud, met maxima onder de 5 graden. De kans op temperaturen
boven dit niveau bedraagt slechts 20 procent.
Normaal gesproken is het eind november overdag zo’n 8 graden,”
legt Van Wezel uit.
Daarnaast kunnen af en toe neerslagzones overtrekken, wat
waarschijnlijk resulteert in ijskoude regen.
Soms kan dit overgaan in natte sneeuw, en als de sneeuwval
intenser wordt, is een lokaal wit landschap in de hoger gelegen
gebieden van het land niet uit te sluiten.
“Het is belangrijk op te merken dat de sneeuw waarschijnlijk
niet lang zal blijven liggen, omdat de bodemtemperatuur nog steeds
tussen 8 en 10 graden ligt en eventuele neerslag snel zal
smelten.
Maar de hoger gelegen zandgronden, zoals de Veluwe en de
Limburgse heuvels, zijn vaak iets kouder en koelen sneller af. Daar
zal sneeuw dus eerder blijven liggen,” aldus de weerman.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.