Algemeen
Marijn krijgt boete van 25 euro wegens onjuist gebruik van parkeerschijf: “Let op welke schijf je gebruikt om problemen te voorkomen.”
Marijn Janssens, de eigenaar van het bekende sportcafé Time Out in Diksmuide, werd deze week verrast toen hij na zijn lunch een boete ontdekte achter zijn ruitenwisser. Hoewel hij zijn blauwe parkeerschijf had gebruikt, was deze helaas van het oude type.
“Ik heb het parkeerbedrijf per e-mail gevraagd om de boete kwijt
te schelden, maar ik wacht nog steeds op een reactie”, aldus
Marijn.
“Dinsdagmiddag parkeerde ik mijn auto in de blauwe zone in het
centrum van Diksmuide. Ik legde mijn parkeerschijf neer die ik al
jaren gebruik.”
Tot zijn verbazing vond hij nog geen uur later een boete van 25
euro. Het bleek dat zijn parkeerschijf van het oude type was.
“Ik wist niet wat er aan de hand was en plaatste mijn verhaal op
een lokale Facebookgroep”, vervolgt Marijn.
“Al snel kreeg ik reacties dat de nieuwe parkeerkaarten per half
uur tellen in plaats van per kwartier, zoals mijn schijf.”
Toch vindt Marijn het overdreven dat het parkeerbedrijf meteen
25 euro in rekening brengt, omdat hij geen kwaad in de zin had. Hij
heeft inmiddels een nieuwe parkeerschijf gekocht.
“Ik hoop nog steeds dat de boete wordt kwijtgescholden.
Ondertussen wil ik iedereen waarschuwen om hun parkeerschijf te
controleren.”
Burgemeester Lies Laridon (CD&V) is duidelijk in haar
standpunt. “Het gebruik van de Europese parkeerschijf is sinds
maart 2003 verplicht. Dit geldt niet alleen in onze stad.”
“Ik heb de man aangemoedigd om een e-mail naar het
parkeerbedrijf te sturen als hij het niet eens is met de boete”,
voegt ze eraan toe.
Marijn Janssens hoopt dat zijn verzoek om de boete kwijt te
schelden uiteindelijk zal worden gehonoreerd. Hij vindt het
belangrijk dat het parkeerbedrijf begrip toont voor zijn situatie,
aangezien hij te goeder trouw handelde en niet opzettelijk de
verkeerde parkeerschijf gebruikte.
Het incident heeft Marijn echter aangespoord om anderen te
waarschuwen om hun parkeerkaarten te controleren voordat ze deze
gebruiken. Hij wil voorkomen dat anderen dezelfde fout maken en
onnodige boetes ontvangen.
Burgemeester Lies Laridon onderstreept het belang van het
naleven van de regels met betrekking tot het gebruik van de
Europese parkeerschijf. Ze benadrukt dat dit niet alleen in
Diksmuide van toepassing is, maar in alle gebieden waar deze regel
geldt.
Ze heeft Marijn aangemoedigd om contact op te nemen met het
parkeerbedrijf en zijn standpunt uiteen te zetten. Als hij het niet
eens is met de boete, hoopt ze dat er een bevredigende oplossing
kan worden gevonden.
Het voorval met Marijn benadrukt ook het belang van bewustzijn
en duidelijke communicatie vanuit de gemeente en het
parkeerbedrijf. Door ervoor te zorgen dat mensen op de hoogte zijn
van de geldende regels en hen tijdig informeren over eventuele
wijzigingen, kunnen vergissingen en misverstanden zoals deze worden
voorkomen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.