Algemeen
Ouders verliezen zoontje in Ikea: Vinden hem niet meer in leven
Een gezin r0uwt om het tragische verlies van hun zoontje, Hasebul Nehan (9), nadat hij tijdens een uitje naar een IKEA-winkel plotseling verdween.
Het hartverscheurende incident vond plaats terwijl Hasebul aan
het spelen was met zijn broers en zussen en zijn familie hem uit
het oog verloor, slechts enkele momenten voor sluitingstijd op
woensdagavond.
Het jongetje was non-verbaal en leed aan autisme, zo meldde ABC
7.
De wanhopige zoektocht naar Hasebul binnen de winkel leverde
helaas niets op.
Uiteindelijk onthulden bewakingsbeelden dat Hasebul vanuit de
achterkant van de winkel richting het Erie Basin was gegaan.
Na een uitputtende zoektocht van drie uur in het water werd het
levenl0ze l!chaam van Hasebul gevonden, wat een onvoorstelbare golf
van verdriet teweegbracht.
Hasebul’s moeder, Abida Sultan, deelde met CBS News dat een
oppas haar hielp om op de kinderen te letten terwijl ze aan het
winkelen waren.
Hasebul slaagde er echter in om onverwachts te ontsnappen
tijdens een moment van onoplettendheid.
Zijn moeder zocht met wanhoop naar haar zoon, maar kon hem niet
vinden, aangezien de winkel op het punt stond te sluiten.
Verscheidene mensen boden hulp aan, maar Hasebul was spoorloos.
“We hebben een half uur lang de hele Ikea doorzocht. Ik zei
tegen ze: ‘kijk, controleer de camera, controleer de camera. Ik zie
mijn zoon niet, controleer de camera'”, vertelde Sultan aan CBS
News.
Hasebul had een sterke affiniteit met water en hield ervan om
rivieren en de oceaan te zien, zoals zijn moeder vertelde, overmand
door verdriet.
Hoewel hij in het verleden enkele keren uit het zicht van zijn
moeder was ontsnapt, had ze hem altijd kunnen terugvinden.
Deze keer was het echter een hartverscheurende uitzondering; op
de een of andere manier was het jongetje in het water beland en kon
hij er niet meer uitkomen.
De rouwende moeder, gekweld door schuldgevoelens, vroeg zich af
waarom ze Hasebul naar het water had gebracht, zoals ze met spijt
aan ABC 7 vertelde: “Ik heb hem daarheen gebracht, waarom heb ik
hem daarheen gebracht?”
De p0litie beschouwt de dood van Hasebul als een ’tragisch
ongeval’, aldus CBS News.
IKEA deelde een verklaring met de nieuwszender en betuigde hun
diepste medeleven aan de familie in deze bijzonder moeilijke
tijd.
Hasebul’s broer, Abibul Dehan, drukte zijn diepe verdriet uit
over het verlies van zijn broertje aan ABC 7.
“Ik had zoveel plezier met hem, ook al was hij autistisch. Ik
hield van hem, ik zal hem missen”.
Deze onbeschrijflijke tragedie voltrok zich in een ogenblik, en
onze gedachten gaan uit naar de familie in deze zeer zware periode.
Rust zacht, Hasebul.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.