Algemeen
Zó ziet de Turkse vrouw van PVV-leider Geert Wilders eruit
Geert Wilders, die op 22 november 60 jaar oud werd, behaalde de meeste stemmen bij de Tweedekamerverkiezingen.
Zijn politieke loopbaan was niet altijd gemakkelijk voor zijn
vrouw Krisztina, met wie hij al meer dan 30 jaar getrouwd is.
Het echtpaar ontmoette elkaar in Den Haag, waar Krisztina, een
Hongaarse diplomate, werkte. In 1992, twee jaar na hun ontmoeting,
traden ze in het huwelijk in Boedapest.
Dit betekent dat ze nu al 31 jaar samen zijn. Geert herinnert
zich de trouwdag goed, met temperaturen van 41 graden Celsius:
“Sommige mensen hadden moeite met de hitte, maar voor mij kon het
niet warm genoeg zijn,” merkte hij op.
Geert Wilders is getrouwd met een Turkse vrouw. Dat zegt zijn
broer, Paul Wilders, op Twitter.
Paul Wilders is de grotere broer van de PVV-leider. Hij uit
stevige kritiek op een uitspraak van Geert Wilders over
immigranten.
Geert wil namelijk dat sociale huurwoningen niet naar
immigranten gaan, maar naar ‘Nederlanders’.
Broer Paul hekelde zo’n uitspraak en gaf aan dat de familie
Wilders bestaat uit immigranten. Zo komt de familienaam Wilders uit
Duitsland en oma uit Indonesië.
Verder geeft hij aan dat Geert’s echtgenote komt uit Hongarije
en Turkse roots heeft. “Wij zijn allemaal immigranten,” aldus broer
Wilders.
Al ongeveer vijftien jaar wordt Geert Wilders dag en nacht
beveiligd. Hij heeft zelfs geen sleutel voor zijn eigen voordeur;
deze wordt consistent geopend door een beveiliger.
Pas nadat het hele huis grondig is gecontroleerd, mag Geert naar
binnen. Hierdoor zijn ze zelden echt alleen, maar volgens de
politicus gaat zijn vrouw er goed mee om.
Hij zegt: “Ze moet wel ongelooflijk veel van me houden. Anders
was ze ruim twaalf jaar geleden al vertrokken.” Hij beschrijft haar
als een zeer lieve, maar ook zeer sterke vrouw.
Geert Wilders heeft te maken gehad met talloze d00dsbedreigingen
gedurende zijn politieke carrière.
Hij schreef erover in zijn boek “Zo gek is het geworden,” waarin
hij alle aanpassingen in zijn persoonlijke leven vanwege zijn
politieke werk beschrijft.
Na zeventien jaar zegt hij eraan gewend te zijn geraakt, maar
voor zijn vrouw is het anders. Hun leven vereist zorgvuldige
planning en momenten van alleen zijn zijn zeldzaam.
Het echtpaar koos ervoor om geen kinderen te krijgen omdat ze
zich beiden wilden concentreren op hun carrières.
Volgens de leider van de PVV is dit achteraf gezien een
verstandige keuze gebleken. Hij merkt op: “Als we nu kinderen
hadden gehad!
Ze zouden geen normaal leven hebben gehad, omringd door al die
beveiliging. Het zou afschuwelijk voor hen zijn geweest.”
Hoewel Krisztina enkele jaren aan Geerts zijde verscheen op
Prinsjesdag, is ze sinds 2018 niet meer samen met hem
gefotografeerd.
Als je benieuwd bent naar Geert Wilders als kind, kun je een
kijkje nemen in zijn fotoalbum, waarin hij zegt: “Ik was de
jongste, de meest verwende, en verreweg de lastigste!”
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.