-

Algemeen

Zorgwekkend nieuws over de gezondheid van de vrouw van Frans Bauer

Avatar foto

Gepubliceerd

op

Mariska Bauer, de sprankelende ster die we kennen van haar optredens naast haar echtgenoot Frans Bauer, werd anderhalf jaar geleden getroffen door een verw0estend herseninf*rct.

Het heeft haar leven volledig op zijn kop gezet, en de gevolgen blijven groter dan ze ooit had kunnen vermoeden.

Langzaam maar zeker krabbelt Mariska op, al had ze gehoopt op een ander hersteltraject. “Toen ik na een paar dagen uit het z!ekenhuis thuiskwam, voelde ik me ongelofelijk uitgeput en overweldigd.
Frans Bauer

In eerste instantie dacht ik dat dit gevoel na een paar dagen wel zou verdwijnen”, onthult ze openhartig aan de Hersenstichting, waar ze sindsdien als trotse ambassadeur optreedt. “Maar die dagen werden weken, en vervolgens maanden.”

Het feit dat Mariska niet meer dezelfde persoon is als voor haar heftige ervaring, is voor haar een pijnlijke realiteit om te aanvaarden.

“Ik was altijd een bezige bij”, legt ze uit. “Altijd onderweg, volop in contact met anderen. Sinds mijn herseninf*rct is dat niet meer zo vanzelfsprekend.”

Soms verlangt ze terug naar haar ‘oude leven’. “Je moet je weg zien te vinden in deze nieuwe realiteit, leren waar je grenzen liggen en accepteren dat alles veranderd is”, bekent Mariska.

Onlangs besloot ze samen met Frans naar een optreden te gaan, maar na amper vijf nummers moest ze het opgeven.

“Ik kon het simpelweg niet meer aan. Nu besef ik dat ik dit op dit moment gewoon niet moet doen.”

Het herseninf*rct heeft niet alleen Mariska getekend, maar heeft ook een diepe impact gehad op haar gezin. Haar zoon Christiaan deelt zijn perspectief op de website: “Als je mijn moeder kende vóór het herseninf*rct… Een wervelwind.

Niets was haar te veel. Nu raakt ze sneller vermoeid en overprikkeld.” Hij en de rest van het gezin proberen Mariska waar mogelijk te ondersteunen.

“We nemen bijvoorbeeld vaker de kooktaken op ons en staan klaar om haar te 0ntlasten. Maar de buitenwereld lijkt dit soms te vergeten. Het is een onzichtbare str!jd; mensen zien niets aan haar.”

Het pad naar herstel is voor Mariska nog lang en vol uitdagingen.

Maar met de onvoorwaardelijke steun van haar geliefden en de nodige zelfacceptatie hoopt ze haar weg te vinden in dit nieuwe leven en uiteindelijk weer de energieke en sprankelende persoon te worden die ze altijd was.

Algemeen

Hélène Hendriks toont haar nieuwe vriendje: Een Bekende voetballer

Avatar foto

Gepubliceerd

op

In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.

Een werkdag die anders liep dan gepland

Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.

Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.

“Wie was daar nog meer?”

In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.

Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.

Een onschuldige opmerking met gevolgen

Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.

Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”

Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.

De charme-offensief

Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.

In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”

Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.

Professioneel tot het einde

Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”

Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.

Hilariteit aan tafel

In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.

Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.

Hendriks als verteller

Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.

Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.

Media, sport en menselijke momenten

De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.

Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.

Een podcast vol persoonlijkheid

HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.

Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.

Een verhaal zonder bijbedoelingen

Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.

En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.

Lees verder