Algemeen
Carolien (56) bedriegt haar doodzieke man: “Hij is nutteloos voor mij”
In de rubriek ‘Tussen de lakens’ delen vrouwen openhartig hun ervaringen over hun intieme leven. De 56-jarige Carolien bevindt zich in een emotioneel beladen situatie in haar slaapkamer.
Haar echtgenoot, Huub, is al geruime tijd ernstig ziek en kan
haar niet meer op romantisch vlak vervullen.
“Van een normale relatie is al geruime tijd geen sprake meer,”
zegt Carolien met frustratie in haar stem.
“Huub’s gezondheid gaat gestaag achteruit, en ik heb nog altijd
mijn eigen behoeftes.”
De ellende begon ongeveer drie jaar geleden, toen bij Huub een
zeldzame neurologische aandoening werd vastgesteld.
Carolien herinnert zich de diagnose als een verpletterende klap:
“Onze kinderen waren het huis al uit, en we keken uit naar een
nieuw begin samen.”
Carolien besloot haar leven te wijden aan de zorg voor haar man.
Ze vertelt: “Huub werd steeds afhankelijker van mij, en onze rollen
veranderden.
Ik werd zijn verzorger, en hij werd volledig afhankelijk van
mij. Dit was niet het leven waarop ik had gehoopt.”
Inmiddels is de toestand van Huub dusdanig verslechterd dat
Carolien overweegt hem naar een verpleeghuis te laten
verhuizen.
Ze erkent dat ze de zorglast niet langer kan dragen: “Ik raak
eraan onderdoor als ik op deze manier doorga.”
De laatste maanden is Carolien echter opgefleurd, dankzij een
nieuwe vriendschap. Ze heeft iemand ontmoet via een online
datingsite genaamd Leo.
Ze vertelt: “Mijn man weet van niets, en Leo is daar tevreden
mee. Hij zit niet te wachten op complicaties.
Leo verwent me twee keer per week, aangezien Huub dat niet meer
kan. Bij Leo voel ik me eindelijk weer de Carolien die ik was, tot
ongeveer drie jaar geleden.”
Carolien beschrijft hun relatie als iets bijzonders. Ze zegt:
“Als de zorg voor Huub me te veel wordt, bel ik Leo.
Dan trek ik een opwindend outfit aan en haast ik me naar hem
toe. Alles is fantastisch met Leo. We koesteren elkaar als
verliefde tieners.”
Toch kan Carolien zich soms schuldig voelen. Ze legt uit: “Op
momenten dat ik tevreden in Leo’s armen lig en Huub moet overlaten
aan een verpleegkundige, bekruipt me een ongemakkelijk gevoel.”
Maar ze troost zichzelf met de overtuiging dat Huub hetzelfde
zou hebben gewild als de rollen waren omgedraaid.
Carolien en Leo hebben al afspraken gemaakt over hun toekomst
samen als Huub komt te overlijden. “Dan gaan we samen verder, want
ik ben dol op hem,” zegt Carolien.
Ze concludeert: “Ik had dit graag met Huub gewild, want ik hou
van hem. Maar aan de andere kant heb ik ook behoeftes, en als Huub
me niet kan vervullen op dat gebied, zoek ik elders naar
geluk.”
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.