Andrea (31) kampt met geldproblemen: ”Door mijn ouders heb ik een uitkering”

De 31-jarige Andrea uit Eindhoven ervaart aanzienlijke moeilijkheden in haar leven. Elke maand is een financiële uitdaging voor haar, wat soms tot wanhoop leidt.

“Het is niet prettig om elke dag in een lege portemonnee te moeten kijken. Ik kan niet langer van het leven genieten.”

Andrea bewoont een sociale huurwoning in Brabant maar heeft geen baan, voornamelijk als gevolg van haar moeite om de scheiding van haar ouders te verwerken.

“Mijn ouders hadden voortdurend ruzie. Dit begon toen ik ongeveer twaalf jaar oud was en resulteerde uiteindelijk in hun scheiding toen ik achttien was.”

“Dit heeft enorm veel impact op me gehad. De stabiele thuissituatie die andere kinderen hadden, verdween plotseling voor mij. Het was ontzettend moeilijk.”

Andrea’s vader kon geen woning in de buurt vinden en verhuisde uiteindelijk naar Helmond. “Dat was ook niet in de buurt, dus ik zag hem niet vaak.”

Hoe hard Andrea ook probeerde om deze situatie te accepteren, het lukte haar niet. “Mijn hele leven leek uiteen te vallen. Het ideaalbeeld dat ik had, was volledig verdwenen.”

Ze ging naar school, sportte en had een bijbaan, maar na verloop van tijd sloot Andrea zich steeds meer af. “Ik kon het gewoon niet verwerken.”

Andrea’s moeder maakt zich zorgen om haar dochter en praat veel met haar, en moedigt haar aan om haar leven weer op te pakken.

“Ze vond dat ik me aanstelde, al zei ze dat niet rechtstreeks. Maar ik begreep het wel uit haar woorden. Ze hadden misschien wel samen kunnen blijven voor mij.”

De situatie legde een zware last op Andrea. Ze stopte met school en verscheen niet meer op haar werk. “Ik wilde wel, maar ik kon het gewoon niet.”

Inmiddels is Andrea al elf jaar afhankelijk van een uitkering. “Soms zijn er goede dagen waarop ik weer zin in het leven krijg, maar dan volgt er weer een terugval.”

“De uitkering is ook niet hoog, begrijp je. Iedereen die in de bijstand zit, kan dit beamen. Ik kan nauwelijks het hoofd boven water houden.”

“Soms sta ik in de supermarkt en dan barst ik ineens in tranen uit. Ik ben ook maar een mens, ik wil leuke dingen doen en lekker eten.”

Andrea geeft aan: “Het klinkt misschien vreemd voor buitenstaanders, maar ik houd mijn ouders verantwoordelijk voor de manier waarop ik nu moet leven.”

“Dat vinden mijn vader en moeder onzin. Zij hebben hun leven weer opgepakt en hebben allebei een nieuwe partner. En ik? Ik zit hier maar.”