Het is een verdrietige week voor Marjolein Faber. De voormalig minister van Asiel en Migratie heeft afscheid moeten nemen van haar paard Max, een dier dat al bijna drie decennia een vaste plek in haar leven innam. Via sociale media deelde Faber het persoonlijke nieuws en sprak ze haar dankbaarheid uit voor alles wat Max haar heeft gegeven. De boodschap raakte veel mensen, niet alleen vanwege haar publieke rol, maar vooral omdat het verlies van een dier voor velen herkenbaar en intens is.

Een afscheid dat diep raakt

Op haar account deelde Faber een foto van Max, vergezeld van een ingetogen maar emotionele tekst. “Vandaag heb ik mijn trouwe vriend Max in moeten laten slapen. 29 ben je geworden. Je was stoer, grappig, eigenwijs en had een hart van goud.” Het zijn woorden die de band tussen mens en dier tastbaar maken. Max was geen paard “voor erbij”, maar een levensgezel die Faber al kende sinds zijn geboorte.

“Dank je wel voor alles wat je hebt gegeven,” schreef ze verder. Daarmee vatte ze in één zin samen wat voor veel dierenliefhebbers moeilijk onder woorden te brengen is: jaren van vertrouwen, samenwerking en onvoorwaardelijke aanwezigheid.

Meer dan een hobby

Hoewel Marjolein Faber bij het grote publiek vooral bekend is als politica, speelt haar leven zich niet uitsluitend af in vergaderzalen en politieke debatten. Al jarenlang is ze een fervent paardenliefhebber. Regelmatig is ze te vinden op de Veluwe, waar ze zich bezighoudt met het mennen van paarden.

Mennen is een tak van de paardensport waarbij één of meerdere paarden aangespannen zijn voor een koets of wagen. De menner bestuurt het span met leidsels, stemhulpen en een zweepje, waarbij samenwerking en wederzijds vertrouwen centraal staan. Het is een sport die veel concentratie vraagt en waarin de band tussen mens en dier essentieel is.

Voor Faber was Max daarin een vaste partner. Samen maakten ze talloze tochten over de Veluwe, urenlang onderweg in stilte, natuur en beweging. Die gedeelde momenten vormen herinneringen die nu extra kostbaar zijn.

Max: een leven van 29 jaar

Dat Max 29 jaar oud werd, is bijzonder. Voor een paard is dat een respectabele leeftijd, wat duidt op goede verzorging en een leven waarin welzijn centraal stond. Toch maakt leeftijd het afscheid niet minder zwaar. Integendeel: hoe langer een dier deel uitmaakt van je leven, hoe dieper het gemis.

Faber beschreef Max als stoer, grappig en eigenwijs — eigenschappen die veel paardenliefhebbers herkennen. Elk paard heeft een eigen karakter, een eigen manier van reageren en communiceren. Juist die persoonlijkheid maakt dat een dier niet zomaar te vervangen is.

Reacties uit politiek en daarbuiten

Het bericht van Faber leidde tot veel reacties. Mensen uit alle hoeken van het land betuigden hun medeleven. Ook vanuit de politiek kwamen steunbetuigingen. Haar partijgenoot Geert Wilders wenste haar via zijn eigen platform sterkte met het verlies.

Die reactie laat zien dat verdriet om een dier partijgrenzen en politieke verschillen overstijgt. Rouw is universeel, en het verlies van een trouwe metgezel wordt door velen begrepen, ongeacht achtergrond of overtuiging.

Een andere kant van een bekend gezicht

Tijdens haar periode als minister van Asiel en Migratie in kabinet Schoof I, van juli 2024 tot juni 2025, stond Faber vaak in de schijnwerpers. Ze was een uitgesproken bestuurder, die meerdere keren onderwerp van debat en controverse werd. Voorstanders prezen haar standvastigheid, critici waren scherp op haar beleid en uitspraken.

Die publieke rol kan het beeld van iemand eenzijdig maken. Het afscheid van Max laat een andere kant zien: die van een mens met passies, emoties en een privéleven dat losstaat van politieke dossiers.

Van politieke druk naar stilte op de Veluwe

Voor veel politici is het privéleven een plek om op adem te komen. Voor Faber was die plek vaak te vinden in de natuur, samen met haar paarden. De rust van de Veluwe, het ritme van de hoeven en de concentratie die mennen vraagt, vormen een scherp contrast met de hectiek van de Haagse politiek.

Het verlies van Max betekent dan ook meer dan het wegvallen van een dier; het is het verlies van een vast rustpunt, een vertrouwde aanwezigheid die jarenlang meereisde door verschillende levensfasen.

Rouw om een dier is echte rouw

Mensen die zelf een huisdier of paard zijn verloren, weten hoe diep dat verdriet kan gaan. Een dier is er onvoorwaardelijk, zonder oordeel, zonder agenda. Het biedt gezelschap, structuur en vaak ook troost op momenten dat woorden tekortschieten.

Toch wordt rouw om een dier soms onderschat. Reacties als “het was maar een dier” doen geen recht aan de emotionele band die kan ontstaan. Het bericht van Faber en de reacties daarop laten zien dat die erkenning gelukkig steeds breder wordt gedeeld.

Steun en medeleven

Op sociale media riepen veel mensen op om Faber sterkte te wensen. Niet vanuit politieke sympathie of antipathie, maar vanuit menselijkheid. Dat laat zien dat gedeeld verdriet kan verbinden, zelfs in een tijd waarin meningen vaak tegenover elkaar staan.

Condoleren bij het verlies van een dier is geen formaliteit, maar een erkenning van wat iemand is kwijtgeraakt. Een routine, een relatie, een deel van het dagelijks leven.

Herinneringen blijven

Hoewel Max er niet meer is, blijven de herinneringen. De tochten over de Veluwe, de samenwerking in de koets, de momenten van stilte en beweging. Voor Faber zullen die herinneringen een blijvende plek innemen.

Het delen van haar verhaal maakt duidelijk dat achter publieke figuren altijd mensen schuilgaan met hun eigen vreugde en verdriet. In dit geval is dat verdriet tastbaar en herkenbaar voor velen.

Een moment van rust en reflectie

Het afscheid van Max komt op een moment waarop Faber niet langer minister is en haar leven zich opnieuw aan het herschikken is. Juist dan kan zo’n verlies extra binnenkomen. Tegelijkertijd kan de herinnering aan Max ook kracht bieden: als symbool van trouw, doorzettingsvermogen en gedeelde tijd.

Tot slot

Het verlies van een dier als Max is pijnlijk en ingrijpend, ongeacht wie je bent of welke functie je bekleedt. Marjolein Faber liet met haar bericht zien hoe diep die band was en hoeveel betekenis Max voor haar had.

Laten we haar, los van politieke voorkeuren, steunen met medeleven en begrip. Want wie ooit een dier heeft verloren, weet: sommige verbindingen laten een spoor na dat een leven lang meegaat.