Algemeen
Schokkend: Moeder gaat op vakantie en laat baby 10 dagen alleen achter
In de Verenigde Staten heeft een trag!sch inc!dent plaatsgevonden waarbij een meisje van slechts 16 maanden oud is 0verleden. De moeder, Kristel A. (31) uit Ohio, besloot op vakantie te gaan en liet haar baby alleen thuis achter.
Het onfortuinlijke kind raakte extreem gedehydrateerd en had
geen schijn van kans.
Op 16 juni ontvingen de aut0riteiten een n00doproep van Kristel
A., waarin ze meldde dat haar kindje, genaamd Jailyn Candelario,
niet meer ademde.
Volgens haar verhaal had ze haar dochter thuis aangetr0ffen na
terugkomst van haar vakantie. Helaas bleek bij aankomst van de
hulpd!ensten dat het kindje inderdaad 0verleden was.
Uit de s*ctie die daarop volgde, bleek dat Jailyn extreem
gedehydrateerd was. Het bedje waarin ze lag was doordrenkt met
ontlasting, een verontrustend teken van verwaarl0zing.
Het onderzoek naar dit hartversche*rende voorval heeft aan het
licht gebracht dat het kind gedurende ongeveer tien dagen alleen
was gelaten.
Tijdens het verhoor bekende Kristel A. uiteindelijk dat ze op
vakantie was gegaan en haar peuter thuis had achtergelaten. Ze had
ervoor gekozen om te feesten in Puerto Rico en Detroit, terwijl
haar kw*tsbare kind onbeschermd was achtergelaten.
Helaas is dit niet de eerste keer dat Kristel A. haar kind
alleen heeft gelaten. Eerder had ze buren gevraagd om gedurende zes
weken voor haar dochter te zorgen, terwijl ze zelf onvindbaar
was.
Volgens omwonenden stond Kristel bekend als een afwezige moeder.
Een buurvrouw gaf aan dat ze liever had gezien dat de vrouw haar
kind bij haar had gebracht in plaats van het alleen thuis te
laten.
Op korte termijn zal Kristel A. voorkomen. Ze wordt beschuld!gd
van m00rd, zoals gemeld door Daily Star.
Dit tragische incident werpt een schokkend licht op de
verantwoordelijkheid van ouders om voor hun kinderen te zorgen en
hen een veilige omgeving te bieden.
Het alleen laten van een jong kind gedurende een langere periode
is een flagrante schending van deze fundamentele plicht. De
gev0lgen kunnen fata*l zijn, zoals in het geval van Jailyn.
De r*chtszaak zal hopelijk gerechtigheid brengen voor het
0nschuldige slacht0ffer en dienen als een waarsch*wing voor anderen
die overwegen hun verantwoordelijkheden als ouder te
verwaarl0zen.
Het nieuws van de moeder die haar baby 10 dagen lang alleen
thuis liet, heeft een golf van verontwaardiging en afschuw
teweeggebracht.
Mensen over de hele wereld reageren geschokt op het feit dat een
moeder haar verantwoordelijkheden op zo’n flagrante manier heeft
verwaarloosd, met fatale gevolgen voor haar kind.
Het incident roept ook vragen op over het gebrek aan sociaal
vangnet en ondersteuningssystemen voor ouders in nood.
Hoewel het gedrag van de moeder onvergeeflijk is, moeten we ook
erkennen dat er mogelijk onderliggende problemen waren die hebben
bijgedragen aan deze trag!sche gebeurtenis.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.