Algemeen
Thomas openhartig over intieme problemen: “Zeven jaar geen seks met vriendin”
Zoë, een 43-jarige vrouw, heeft geen interesse in s*ksuele activiteiten. Ze raakt nooit 0pgewonden en vindt het hele gebeuren maar gedoe. In een interview met De Telegraaf’s rubriek ‘Tussen de Lakens’ vertelt ze over haar relatie met haar vriend: “Hij ligt naast me te mast*rberen.”
“Toen ik jonger was, begonnen mijn vriendinnen interesse te
tonen in s*ks. Ik had daar geen behoefte aan. Ik las geen
0pwindende verhalen in tienerbladen. Wat kon het mij schelen hoe
iemand zijn of haar eerste keer had beleefd? Ik had ook geen
interesse in jongens.”
Veel mensen vroegen me destijds of ik misschien op vrouwen viel,
maar dat was het niet. Als ik uitging en een jongen interesse
toonde, haakte ik af.”
“Ik vond z0enen nog wel oké, maar dat was het dan ook. Ik werd
0ntmaagd toen ik 27 was. Niet omdat ik dat zelf zo graag wilde,
maar ik werd overgehaald toen ik dr0nken was.”
“Het was vresel!jk. Ik heb die jongen daarna nooit meer gezien
of gesproken, dus je kunt wel zeggen dat het erg tegenviel.”
Ik raakte niet 0pgewonden
“Mijn ontmaagding was snel en liefdeloos. Het heeft een stempel
gedrukt op de rest van mijn leven. Ik besloot dat ik het nooit meer
zou doen met iemand waarvan ik niet zeker wist dat ik ook van hem
hield. Toen ik 36 was, ontmoette ik Thomas. Hij maakte me
gelukkig.”
“Maar let op: gelukkig, maar niet 0pgewonden. Als we int*em
waren, vond ik er geen plezier in. Het was gewoon niet leuk en dat
denk ik zeven jaar later nog steeds.”
“Ik heb een jaar lang gedaan alsof ik het leuk vond. Ik word
niet 0pgewonden en ik moet 0vergeven als ik sp*rma zie. Voor mij is
knuffelen en z0enen genoeg, maar daar blijft het dan ook bij.”
Emotioneel gesprek
“Na een jaar heb ik het hem gewoon verteld. Ik was oprecht
emotioneel omdat ik mijn vriend geen s*ksleven kan bieden. Dat is
te veel gevraagd voor mij. Hoewel ik het niet leuk vind voor hem,
wil ik mezelf ook niet verwaarl0zen. Daar zou ik alleen maar last
van hebben.”
Thomas staat met lege handen
“Hij vindt het soms wel moeilijk. Hij heeft periodes waarin hij
echt zin heeft, maar dan krijgt hij bij mij geen gehoor. Hij is
inmiddels zo ver dat hij het niet eens meer probeert.”
“Ik heb overwogen om de relatie open te stellen, maar ik wil
niet dat hij met een andere vrouw gaat. Dat wil ik dan weer
niet.”
Wat we nu doen, is veel knuffelen. Hij bevr*digt zichzelf
terwijl hij naar een 0pwindend filmpje kijkt. Onze relatie is
verder goed, behalve op s*ksueel gebied.”
“Gelukkig kan ik goed met hem praten. Dat vind ik belangrijker
dan iemand met wie ik niet kan communiceren. We zijn gewoon
anders.”
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.