Algemeen
Ibrahim (20) kwam naar Nederland om rijk te worden: ”Dit land is niks”
Ibrahim (20) had een grote droom. Hij was van plan om snel rijk te worden en dacht daarvoor in Nederland aan het juiste adres te zijn.
Maar die droom spatte algauw uit elkaar. In plaats van tonnen geld te vinden, moest hij ondertussen besluiten om terug naar Marokko te gaan.
Hij zegt dat hij op het internet mooie foto’s van Europa had gezien. “Onze familie is afkomstig uit Fez. Ik heb vijf broers en drie zussen. We hadden het thuis financieel dus niet al te breed, en mijn vader werkte zich krom om zijn familie te onderhouden.”
“We hebben niet veel kansen in Marokko. De inkomens zijn laag. Hoeveel ik ook van mijn vader houd, ik wens dat mijn kinderen later een prachtige toekomst hebben.”
“Ik zag mooie foto’s van Nederland op het internet. Via een groep op Facebook kwam ik in contact met personen die van Marokko ook naar Nederland waren gereisd.”
“Ze zeiden me dat het geweldig is en dat de overheid je overal bij steunt, van inkomen tot huisvesting.”
“Op dat moment was de beslissing gevallen. Ik was in de ban van de verhalen die anderen over Nederland vertelden. Thuis waren ze niet zo enthousiast.”
“Mijn ouders, maar ook mijn zussen en broers, wilden me tegenhouden. Ze waren vooral bang dat ik in een vreemd land alleen zou komen te staan. Ik dacht daar zelf helemaal niet over na. Er was me verteld dat de overheid me altijd zou helpen. Dus maakte ik algauw het besluit om toch te vertrekken.”
“Het grote probleem was dat ik geen geld had voor een vliegtuigticket. Enkele honderden euro’s lijkt niet veel, maar ik had ze simpelweg niet. Uiteindelijk leende mijn oom me geld, op voorwaarde dat ik alles zou terugbetalen.”
In Nederland aangekomen ontdekte Ibrahim algauw dat de hulp waarop hij gehoopt had, niet zo eenvoudig te vinden was. “Toen ik op Schiphol landde, had ik niet het minste idee waar ik naartoe moest.”
Hij had via andere mensen gehoord dat er in Ter Apel een plaats was waar hij kon overnachten en waar ze hem geld zouden geven. Daar kreeg hij te horen dat dit toch niet zo simpel was. Er waren allerlei formaliteiten en hij zou lang moeten wachten.
“Ik had het me totaal anders voorgesteld. Eigenlijk wilde ik meteen een baan zoeken en veel geld verdienen. Zo zou ik dan toch mijn familie kunnen helpen.”
“Ondertussen zijn we twee jaar verder. Omdat ik Marokkaan ben krijg ik dus geen verblijfsvergunning. Ik snap het niet, wat ik heb verkeerd gedaan?”
Nu verblijft de jongeman soms bij vrienden of slaapt hij in het park. “Mijn situatie is niet leuk. Het liefst van al ga ik terug naar Marokko. Daar had ik minstens nog toekomstperspectieven. In Nederland is het niet fijn meer.”
Ibrahim zegt dat hij geen cent meer op zak heeft en niet kan wachten om terug te keren naar zijn vaderland.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.