Algemeen
Laura uit Lang Leve de Liefde zuigt hem er bijna af en dat staat er goed op
Het programma Lang Leve de Liefde is een populair datingprogramma waarin singles de kans krijgen om de liefde van hun leven te vinden. De deelnemers verblijven enige tijd samen in een villa en worden dag en nacht gefilmd. Dat betekent dat alles wat ze doen, inclusief slapen, op camera staat.
Soms gebeuren er ’s nachts dingen die het daglicht niet kunnen
verdragen en die uiteindelijk worden uitgezonden op televisie. Dit
was ook het geval bij Laura, die waarschijnlijk niet blij was toen
haar beelden werden uitgezonden.
Slapen op beeld kan voor sommige mensen een probleem zijn,
vooral als er sprake is van ongewenst gedrag. Het programma zendt
niet altijd beelden van de nacht uit, maar als er iets gebeurt, kan
het worden uitgezonden. In de meeste gevallen zijn de deelnemers
gewoon aan het slapen, maar in het geval van Laura was er iets
anders aan de hand.
Laura werd gefilmd terwijl ze flink aan het duimzuigen was.
Niels leek niet door te hebben wat er boven gebeurde omdat hij
beneden bezig was met afbakbroodjes. Het is niet ongebruikelijk dat
volwassenen duimen, hoewel het minder vaak voorkomt dan bij
kinderen. Sommige volwassenen blijven dit gedrag vertonen als
gewoonte, maar schamen zich daar uiteraard wel voor.
Voor Laura zal het schrikken zijn geweest dat ze zo op televisie
kwam. Gelukkig had ze zichzelf al positief gepresenteerd en past
het duimzuigen ook wel een beetje bij haar karakter. Laura is
gewoon een lieve meid die helemaal zichzelf is. Als daar een beetje
duimzuigen bij hoort, dan is dat maar zo.
Hoewel het programma Lang Leve de Liefde populair is, roept het
ook veel vragen op over privacy en het uitbuiten van
deelnemers.
Sommige mensen vinden het onethisch dat de deelnemers dag en
nacht worden gefilmd en dat hun meest int!eme momenten op televisie
worden uitgezonden. Anderen vinden het juist interessant om te zien
hoe mensen zich gedragen als ze opgesloten zitten met vreemden in
een villa.
Het is belangrijk om na te denken over de gevolgen van deelname
aan een dergelijk programma. Je weet van tevoren dat je constant
gefilmd wordt en dat alles wat je doet op televisie komt.
Als je dat niet wilt, dan moet je niet meedoen. Maar als je wel
meedoet, moet je bereid zijn om de consequenties te aanvaarden en
er het beste van maken.
Laura heeft laten zien dat ze daar prima mee om kan gaan. Ze is
gewoon zichzelf en doet wat ze altijd doet. Of dat nu duimzuigen is
of iets anders, het maakt niet uit.
Het belangrijkste is dat ze zichzelf blijft en dat ze daar trots op is. En als ze af en toe in slaap valt en vergeet dat ze op camera staat, is dat ook helemaal niet erg. Zo gaat dat nu eenmaal in het leven van een realityster.
@tvmomentjes Laura slaapt even lekker uit
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.