Connect with us

Diertjes

Hond wandelt 65 kilometer om bij de vrouw te zijn van wie ze houdt.

Seneca Krueger ging vorig jaar haar nieuwe pleeghond Zelda ophalen. Maar ze had nooit durven dromen wat voor een buitengewone reis de viervoeter zou maken om terug bij haar te kunnen zijn.

Seneca is psychotherapeute en tevens pleegmoeder voor geredde honden die moeilijkheden hebben met vertrouwen. Ze verzorgde meer dan dertig honden, maar Zelda was een speciaal geval.

IJsberen

De vrouw getuigde aan The Dodo: “Ze kwam met medicijnen tegen de angst. Zelda ijsbeerde. De hele dag liep ze rondjes of ze verstopte zich.”

Seneca merkte dat de hond het rustigst was wanneer ze aan de lijn was. Daarom begon ze langzaam met een trainingslijn. Na twee maanden bij Seneca en de andere twee honden van haar gezin, begon Zelda eindelijk te kwispelen.

Hoewel ze nog altijd bang was van onverwachte geluiden en bezoekers, begon ze na vier maanden te spelen en te blaffen.

Gouden mandje

Eindelijk was het ogenblik aangebroken om Zelda onder te brengen in een nieuwe thuis. De vrouw reed 65 kilometer om Zelda naar haar nieuwe eigenaars te brengen. Het afscheid was echter moeilijker dan ze had gedacht.

Seneca onthulde: “Ik moest langs de kant stoppen omdat ik gewoon niet meer door mijn tranen heen kon kijken. Voor de eerste keer in mijn 12 jaar als pleegmoeder, had ik het gevoel dat ik mijn hond had weggegeven.”

Vermist

Tien dagen later kreeg Seneca een verontrustend telefoontje: Zelda was weggelopen. Ze was ontsnapt van de lijn. Seneca sprong onmiddellijk in haar auto om haar geliefde hond te gaan zoeken.

Ook START, een groep vrijwilligers, hoorde van de vermissing en zette meteen een zoekactie op touw.

De vrouw zou nooit stoppen met zoeken. Zelfs toen het begon te vriezen, wilde ze niet opgeven. Ze getuigde: “De koudste dagen waren de dagen waarop ik het meeste zocht, omdat ik zo wanhopig was om Zelda warm en veilig te krijgen. Ik spendeerde uren in de vrieskoude, terwijl ik hondensporen volgde door ravijnen, bevroren moerassen en weiden.”

Verlossend nieuws

Ruim twee maanden later kreeg Seneca dan het bericht dat de hond was opgemerkt in Minneapolis. Dat is halverwege tussen haar nieuwe huis en dat van Seneca.

Toen besefte Seneca dat Zelda gewoon de weg naar haar probeerde te vinden.

Haar adoptiegezin gaf Zelda terug vrij aan de adoptieorganisatie. Seneca was blij om haar hond terug te hebben, al was het voorlopig slechts op papier. Seneca zei: “Ze was weer van mij en ik was meer vastberaden dan ooit om haar terug te vinden.”

Terug thuis

Twee weken later kreeg de vrouw te horen dat de hond in de buurt van haar huis was gespot. Ze zette voederbakken neer en liet vuile was op het gras achter in de hoop dat Zelda op de geur zou afkomen.

Dan contacteerde een koppel haar met de boodschap dat ze een erg schuchtere hond te eten hadden gegeven. De hond leek erg veel op Zelda. Ondertussen was er zo veel tijd overgegaan dat Seneca geen valse hoop wilde koesteren.

Seneca vertelde: “Hoewel ik echt wilde dat deze hond Zelda zou zijn, wist ik dat als er een verdwaalde, angstige hond was op straat, dat we het dier hoe dan ook moesten helpen. Zelfs al was het niet de hond die ik kende en beminde, en zo verschrikkelijk hard miste.”

Uitgehongerde hond

Uiteindelijk slaagde het koppel erin om de hond te vangen. Vroeg in de ochtend belden ze Seneca. Seneca zag in de kooi een kleine, zenuwachtige hond, die nog nauwelijks leek op Zelda die ze zo goed gekend had. Nadat de manager van START ter plaatse kwam, bevestigde een snelle scan het onmogelijke nieuws.

Zelda had na meer dan drie maanden eindelijk de weg naar huis teruggevonden!

Een wonder

Seneca getuigde: “Het was een mirakel, en wat doe je nog meer bij een wonder? Ik begon te huilen. Ik bood Zelda mijn verontschuldigingen aan, omdat ik haar niet meteen herkend had. Voor het eerst in 97 dagen raakte ik haar aan. Ik beloofde haar dat ze voorgoed naar huis kon gaan en dat ik nooit stopte met zoeken.”

Zelda paste zich ondertussen perfect aan. “Ze is mijn klittenbandhondje geworden en is nooit meer dan een meter van me verwijderd. Mijn andere honden zijn ook gelukkig dat ze weer thuis is en we leggen haar goed in de watten.”

De vrouw besloot: “Ik had nooit durven dromen, dat de hele tijd dat ik naar Zelda zocht, zij ook naar mij op zoek was. Zelda is officieel mijn hond. Maar laten we eerlijk zijn, het is niet dat ik een andere keuze had. Ze is erg vastberaden.”

Lees verder

Diertjes

Hondje besmet met apenpokken nadat hij bed deelt met baasjes

apenpokken

In Frankrijk testte een hondje positief op de apenpokken. Het gaat om een Italiaans windhondje met een mannelijk homokoppel als baasjes.

Dat meldt het medische tijdschrift The Lancet. Voor zover bekend is het de eerste hond die besmet raakte met apenpokken door contact met mensen.

De twee eigenaren kregen begin juni de diagnose van apenpokken. Twaalf dagen later begon ook het hondje symptomen te krijgen. Hij had blaasjes op zijn anus en op zijn buik. Vervolgens testte het hondje positief op apenpokken. Omdat hij bij de mannen in bed sliep en de besmettingen elkaar kort opvolgden, nemen de onderzoekers aan dat de hond besmet raakte door zijn eigenaren.

De experts adviseren om na een besmetting met het apenpokkenvirus contact met huisdieren te vermijden.

Lees verder

Diertjes

Poes Pip uit Nederland dertien keer beschoten met luchtbuks

Wonder boven wonder leeft ze nog. Kat Pip uit het Brabantse Haps werd neergeschoten met 13 luchtbuksschoten. Dierenartsen waren in staat om enkele ballen te verwijderen, maar sommige niet.

“Wie dit heeft gedaan, is ziek van binnen”, zegt eigenaresse Jacqueline Bens tegen Omroep Brabant. “Wat als ze een hond of andere dieren zien? Wat doen ze ermee? Hoe ver zullen ze gaan? ”

Bens woont op het platteland bij Haps met haar man en kinderen. Haar katten zijn de hele dag binnen en buiten.” ’s Ochtends voer ik ze voordat ik naar mijn werk ga. Zo weet ik dat ze er zijn”, zei ze. Tot Pip afgelopen zaterdag verdween. “Ik begon meteen aan de alarmbellen te rinkelen. We wonen langs een ringweg, dus je denkt meteen: nou, het kan gebeuren. Hoe dan ook, ik ging langs de weg en ik keek om me heen, niets. Geen Pip.

Tientallen ‘zoekflyers’ en daaropvolgende oproepen naar asielzoekerscentra, nog steeds geen spoor van Pip. Tot donderdagochtend, toen de kat plotseling Jacqueline’s huis binnenkwam, werd Jacqueline’s man haar genoemd:” “Pip is terug! “Natuurlijk we’ “Ik ben heel blij,” zei Bens. Totdat haar man drie minuten later terugbelde: “Pip is helemaal neergeschoten, zei hij. Je kunt ernaar kijken.” ik zag de kogels zitten. ”

Het was te riskant om ze eruit te trekken

Samen ze hebben de kat naar de dierenarts in Boxmeer gebracht. Hij was verbaasd dat het dier nog leefde. Bij een spoedoperatie verwijderde hij tien luchtbukskogels uit Pip’s hoofd en lichaam. Hij moest drie kogels achterlaten, omdat het te riskant was om ze eruit te trekken.

Bens maakte zich zorgen. ‘Waar zijn deze drie kogels voor? Als ze dit overleeft, kan ze ermee ouder worden. Maar als die kogels ontbranden, moeten ze worden afgevuurd. Het is extreem riskant: de kogels zitten heel dicht bij vitale zenuwen. Pip kan dan verlamd of blind worden,” zei ze. “Het gaat nu relatief goed met haar. Afhankelijk van het geval. Maar dat moet nog blijken. Ik wil niet weten wat ze heeft meegemaakt. Ik krijg er gewoon kippenvel van. “

Lees verder

Diertjes

De eenzaamste orka ter wereld slaat wanhopig met zijn kop tegen de tank

Een orka genaamd Kiska, ook wel bekend als “de eenzame walvis ter wereld”, werd gefilmd terwijl hij met zijn kop tegen de muur sloeg in een park in Canada. De video aan het einde van het artikel kan als schokkend worden ervaren.

Eenzaamste walvis

Kiska staat ook bekend als de ‘eenzaamste’ walvis ter wereld, aangezien ze op het moment van schrijven de enige walvis is die zich in ‘MarineLand’ in Ontario, Canada bevindt.

De beelden zijn opgenomen door een anti-gevangenisactivist genaamd Phil Demers. Phil werkte eerder in mariene parken, maar is nu vastbesloten om het bewustzijn van de benarde situatie van zeezoogdieren in gevangenschap te vergroten.

In zijn tweet over Kiska schreef hij: “Deze video is gemaakt op
september 2021. Activisten kwamen MarineLand binnen en zagen Kiska, hun laatste levende orka. , zijn hoofd tegen de tank slaand in zijn omsingeling. Deze wreedheid moet eindigen #FreeKiska.

Volgens Phil is Kiska nu
jaar oud en in gevangenschap sinds ze in 1979 voor de kust van IJsland werd gevangen. Ze is nu 10 jaar alleen in haar verblijf na de dood van alle orka’s. inclusief haar 5 baby’s.

Demers voegde toe: “Ik zou graag willen dat Kiska in een tijdelijke faciliteit met andere orka’s wordt geplaatst totdat het Whale Sanctuary-project is gebouwd en geopend. Bezoekers kunnen het Whale Sanctuary steunen en klokkenluiders van dierenmishandeling kunnen dit melden bij het Whale Sanctuary Project.

Ook bijdragen? Phil zamelt geld in via de GoFundMe-pagina om zeezoogdieren over de hele wereld te helpen beschermen.
Mr. Demers zamelt geld in om zeezoogdieren te helpen, je kunt doneren aan een goed doel op deze GoFundMe-pagina.

Lees verder
Advertisement

Trending